Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2014

Τι κρύβουν οι πτήσεις χαμηλού κόστους?


Θα πάω την Κυριακή, θα γυρίσω τη Δευτέρα. Κλείνω το εισιτήριο μόλις πέντε μέρες πριν: Θεσσαλονίκη – Ρώμη, 118 ευρώ με τη RyanAir. Δεν ακούγεται καθόλου άσχημο.
Μόνο που κάπου εδώ, τελειώνει το θετικό μέρος του ρεπορτάζ. Ξεκινώ να κλείσω το εισιτήριο και αρχίζουν οι μικρές, πικρές χρεώσεις.
Θες να πληρώσεις με πιστωτική κάρτα αντί για χρεωστική; Τρία ευρώ πάνω. Θες να διαλέξεις από πριν πού θα κάθεσαι; 15 ευρώ για κάθε πτήση. Θες να σου στείλουν γραπτό μήνυμα με τα στοιχεία της πτήσης; 2 ευρώ ακόμα. Θες να επιβιβαστείς με το πρώτο γκρουπ επιβατών στο αεροπλάνο; 14 ευρώ έξτρα.
Και μετά, αρχίζουν τα τριψήφια: αν έχεις μαζί σάκο με ρακέτες του τένις, τσάντα του γκολφ ή εξοπλισμό για σκέιτμπορντ, 100 ευρώ. Μουσικό όργανο; Αλλα 100 ευρώ. Μπότες του σκι; 100 ευρώ ακόμα. Το καθισματάκι του μωρού για αυτοκίνητο; 20 ευρώ.
Η RyanAir μπορεί να είναι διάσημη για τα φθηνά της εισιτήρια σε ολόκληρη την Ευρώπη, αλλά είναι επίσης διάσημη για τις κρυφές χρεώσεις της – αν, ας πούμε, ξεχάσεις να τυπώσεις το εισιτήριό σου από το σπίτι και πας στο γκισέ του αεροδρομίου χωρίς αυτό, θα σε χρεώσουν μέχρι και 100 ευρώ έξτρα!
Στην πραγματικότητα, τη στιγμή που αποφασίζεις να ταξιδέψεις με τη RyanAir αρχίζουν οι εκπλήξεις. Και δεν τελειώνουν μέχρι να κατέβεις από το αεροπλάνο.
Στο τρίτο «κλικ» του ποντικιού διαπιστώνω πως η βαλίτσα μου δεν συμπεριλαμβάνεται στην τιμή εισιτηρίου. Μπορώ να πάρω μαζί μου μόνο μία τσάντα στην καμπίνα επιβατών, μέχρι 10 κιλά. Το επόμενο «κλικ» είναι ακόμη πιο διαφωτιστικό: αν θέλω κανονική βαλίτσα, θα πρέπει να πληρώσω 40 ευρώ επιπλέον! Αποφασίζω να ταξιδέψω χωρίς βαλίτσα, αλλά στο επόμενο «κλικ» το παζάρι συνεχίζεται.
Τώρα αρχίζουν οι παράξενες προσφορές:
Θες να μιλάς στο κινητό όσο είσαι στον αέρα; RyanAir Talk, με οκτώ ευρώ την ώρα. Θες να βγάλεις από τώρα εισιτήριο από το αεροδρόμιο για το κέντρο της Ρώμης; 4 ευρώ. Θες να κάνεις το τουρ της Ρώμης όταν φτάσεις; 25 ευρώ. Θες να αγοράσεις βαλίτσα ή τσάντα ή σακίδιο; Από 40 έως 100 ευρώ. Θες να νοικιάσεις αυτοκίνητο; 50 ευρώ τη μέρα.
Κάθε πάτημα στο «continue» σε βγάζει και σε μια καινούργια σελίδα, που κάτι θέλει να σου πουλήσει. Εχω φτάσει στην πέμπτη σελίδα κι ακόμα δεν έχω υποκύψει σε κανένα πειρασμό. Και τότε, εμφανίζεται η λοταρία: «Παίξε με τη RyanAir για να κερδίσεις το ταξίδι σου και 15 λίρες βάουτσερ δώρο». Στο «θες να παίξεις;» πατάω «ναι». Και με την άκρη του ματιού μου βλέπω στην τιμή του εισιτηρίου δίπλα να προστίθενται «2 ευρώ χρέωση για παιχνίδι»!
Μου παίρνει περίπου δέκα λεπτά απανωτών «κλικ» για να φτάσω στη σελίδα όπου τελικά θα κλείσω το εισιτήριο, αλλά σκέφτομαι την τιμή – ευκαιρία των 118 ευρώ και κάνω υπομονή. Επιτέλους, κάποτε φτάνω στο τέλος. Πατάω το «Pay now», περιμένω όλο ανυπομονησία… και το σύστημα με πετάει έξω! «Sorry», μου γράφει, «έχουμε κάποια προβλήματα με την ιστοσελίδα μας». «Η κράτησή σας έχει κλειδωθεί».
Μισή ώρα μετά, που το σύστημα ξεμπλοκάρει, διαπιστώνω πως ακόμη δεν έχω κάνει κράτηση. Πως πρέπει να ξανακάνω, δηλαδή, όλη τη διαδικασία απ’ την αρχή. Και ακόμη δεν έχω καν δει το αεροπλάνο…
Οποιος μπει πρώτος κάθεται εκεί που θέλει
Αεροδρόμιο Μακεδονία. «Είστε για Ρώμη;». Γνέφω στην υπάλληλο της RyanAir. Τσεκάρει το εισιτήριο που έχω τυπώσει απ’ το σπίτι. «Ωραία, καθήστε εκεί μέχρι να ανοίξει η πύλη», λέει δείχνοντας ένα περιφραγμένο χώρο μπροστά στην πόρτα που βγάζει στον αεροδιάδρομο. Τη ρωτάω πότε θα μου δώσει τον αριθμό της θέσης μου στο αεροπλάνο. «Δεν θα έχετε συγκεκριμένη θέση», μου εξηγεί ευγενικά. «Αλλά αν θέλετε να διαλέξετε μια καλή θέση, να καθήσετε τώρα κοντά στην πύλη, ώστε μόλις ανοίξει, να τρέξετε για να προλάβετε». Για μια στιγμή νομίζω πως η υπάλληλος μου κάνει πλάκα. Μόνο που δεν γελάει. Κοιτώντας λοξά μήπως και χαμογελάσει ξαφνικά που με ξεγέλασε, πάω κοντά στην πύλη. Γύρω μου σιγά σιγά μαζεύεται το τσούρμο των επιβατών. Ολοι όρθιοι, σπρώχνουν ποιος θα κολλήσει πιο κοντά προς την πόρτα. Υστερα από πέντε λεπτά σ’ αυτήν την κατάσταση, αρχίζω να σκέφτομαι πως η υπάλληλος δεν έκανε πλάκα.
Σιγουρεύομαι εντελώς τη στιγμή που ανοίγει η πύλη και νιώθω να με σπρώχνουν πενήντα άλλοι επιβάτες προς τα έξω. «Μα τι με κάνεις;» ακούω τον Θεσσαλονικιό δίπλα μου να λέει. Το σακίδιο της μπροστινής έχει χωθεί στο πλευρό του. Σπρώχνοντας ο ένας τον άλλον περνάμε σαν αέρας το τελευταίο τσεκ και τρέχοντας πια, κατεβαίνουμε τα σκαλιά προς το λεωφορειάκι. Νιώθω πως αν σκοντάψω, οι πίσω θα με τσαλαπατήσουν. Ενα μικρό άλμα, και κολλάω στις πλάτες των άλλων στο λεωφορείο. Ετσι παστωμένοι ξεκινάμε για το αεροπλάνο. «Ελένη, άμα μπεις πρώτη να πιάσεις θέση», ακούω τη γυναίκα δίπλα μου. «Εννοια σου, θα τρέξω σαν τον άνεμο!», απαντάει η κόρη της.
Ξαφνικά, το λεωφορείο φρενάρει. Μέσα από το τζάμι πίσω από τα σώματα, βλέπω το αεροπλάνο. Οι πόρτες ανοίγουν. «Πάμε! Πάμε! Πάμε!», ακούω πίσω μου. Ολοι μαζί πεταγόμαστε έξω και τρέχουμε. Είναι σαν την απόβαση στη Νορμανδία, αλλά με βαλίτσες αντί για όπλα. Οι γέροι και οι χοντροί μένουν πίσω – αλλά όπως θα μάθω σύντομα, οι παχύσαρκοι αντιμετωπίζονται περίπου όπως η πανούκλα στις πτήσεις της RyanAir. Προς το παρόν, τρέχω στη σκάλα του αεροπλάνου και ορμάω σε μια τριάδα θέσεων να πιάσω το παράθυρο. Νιώθω μιαν αλλόκοτη ευτυχία που τα κατάφερα. Συνέρχομαι μόνο όταν βλέπω μια Ιταλίδα να χορεύει που πρόλαβε να καπαρώσει το κάθισμα στην έξοδο κινδύνου.
Ενας 18άρης Γερμανός έρχεται και κάθεται δίπλα μου. Είναι πολύ αδύνατος, αλλά οι θέσεις είναι τόσο στενές, που αναγκαστικά κολλάει επάνω μου. Το μπλουζάκι μου μυρίζει ήδη γερμανικό αντηλιακό, το αεροπλάνο πια έχει γεμίσει ασφυκτικά, έχει ζέστη και πιτσιρικάδες και μπαγκάζια παντού. Είναι περίπου σαν το ΚΤΕΛ της Σαντορίνης τον Δεκαπενταύγουστο, μόνο που αυτό εδώ όπου να ’ναι θα πετάξει.
Στον διάδρομο έχουν ξεμείνει εννέα όρθιοι, χωρίς θέση. «Φουλ;», ρωτάει ο μπρος αεροσυνοδός την πίσω. «Φουλ!», απαντάει εκείνη. Ο αεροσυνοδός μαζεύει τους εννέα και ξεκινάει διανομή. Περπατάει αργά και όπου βλέπει άδεια θέση, «You!», λέει και δείχνει έναν απ’ τους όρθιους. «Sit there!». Τον τρίτο στη σειρά, έναν εύσωμο νεαρό, δεν τον θέλει κανείς. «Γιατί σε μένα ο χοντρός;», κάνει ο Ελληνας που του κλήρωσε να κάτσει αριστερά του. Ο νεοφερμένος δεν καταλαβαίνει λέξη, αλλά έχει τον δικό του πόνο: ξεχειλίζει από το κάθισμα, τα μπράτσα της καρέκλας χώνονται στα πλευρά του. Ο τρίτος της τριάδας το φιλοσοφεί. «Ε, ας στριμωχτούμε», λέει όπως είναι σχεδόν κολλημένος στο τζάμι. «Και τι έγινε; Δεκαπέντε ευρώ πληρώσαμε το εισιτήριο».
Το βασανιστήριο με το σιδερένιο κουτί
Στο Ciampino, το δεύτερο αεροδρόμιο της Ρώμης, είναι σαν να μην υπάρχει άλλη αεροπορική εταιρεία. Εμείς στο γκισέ Α10, πετάμε με RyanAir για Θεσσαλονίκη, απέναντι ξεκινάει μια τεράστια ουρά που στριφογυρίζει σε όλη την αίθουσα αναμονής για να καταλήξει στο γκισέ για Γκέτεμποργκ και στο βάθος ήδη ετοιμάζεται για ταξίδι το τσούρμο για Αϊντχόβεν. Αυτοί οι επιβάτες της RyanAir είναι και οι πιο άτυχοι. Η υπάλληλος τους βάζει έναν έναν να χώνουν την τσάντα τους στο ειδικό σιδερένιο κουτί, να της αποδείξουν πως χωράει. «Επεσαν στη στρίγγλα», κάνει ο νεαρός δίπλα μου, ο Γιώργος, που έχει ξαναπετάξει με RyanΑir. Τον κοιτάζω με απορία. «Οι υπάλληλοι μόνο αν θέλουν σε ελέγχουν», λέει. «Αν θέλουν, μπορούν και να σου ζυγίσουν τη βαλίτσα». Ο νεαρός λέει πως το χειρότερο απ’ όλα «είναι να σου βγάλουν το χάρτινο κουτί. Εκεί δεν μπορείς να τη στριμώξεις τη βαλίτσα. Αν πας να τη βάλεις μέσα κι αυτό σκιστεί, πληρώνεις επί τόπου. Εκατό ευρώ ακόμα!». Αλλά βέβαια, μπορεί και να μη σου ζητήσουν τίποτε απ’ όλ’ αυτά. «Να, κοίτα εκεί», κάνει ο Γιώργος. Μου δείχνει την ουρά της RyanAir για Ντίσελντορφ. Μεγάλες και μικρές χειραποσκευές περνούν χωρίς κανέναν έλεγχο. Η υπάλληλος σταματάει μόνο μια γυναίκα με τρεις τσάντες. Οι υπόλοιποι επιβάτες την χαζεύουν όπως έχει πέσει στο πάτωμα και παλεύει να χωρέσει όλα της τα πράγματα σε μία τσάντα. «Και να τα καταφέρει, θα φρακάρει μετά η τσάντα της στο σιδερένιο κουτί», λέει ο Γιώργος. «Το οποίο είναι δύο πόντους πιο στενό από το αντίστοιχο της Ολυμπιακής. Για να πουλάει η RyanAir τις δικές της βαλίτσες, που είναι στο σωστό μέγεθος». «Τι γίνεται αν η τσάντα σου δεν χωράει;», τον ρωτάω. «Ο,τι γίνεται κάθε φορά που σε πιάνει λάθος η RyanAir: πληρώνεις», λέει ο Γιώργος. «Φθηνά εισιτήρια, πανάκριβα πρόστιμα». Στο αεροδρόμιο του Λονδίνου, λέει, είδε και ζυγαριές της RyanAir με… κερματοδέκτη: όποιος επιβάτης ήθελε να ξέρει αν είναι η βαλίτσα του υπέρβαρη πριν φτάσει στο γκισέ, έπρεπε να πληρώσει μισή λίρα για να τη ζυγίσει!
Αναρωτιέμαι τι απ’ όλ’ αυτά περιμένει τη δική μας πτήση. Είμαστε ήδη όρθιοι στην ουρά είκοσι λεπτά όταν, επιτέλους, έρχεται το προσωπικό να ανοίξει την πύλη. Πρώτοι περνούν οι τρεις νεαροί που έχουν κάνει priority booking – δηλαδή με 10 ευρώ παραπάνω, δικαιούνται να μπουν πρώτοι στο αεροπλάνο και να διαλέξουν όποια θέση τους αρέσει. Ο πρώτος περνάει γελαστός, ο δεύτερος το ίδιο, ο τρίτος όμως ακούει το «Just a moment, sir!». Ο υπάλληλος παίρνει την τσάντα του, που μοιάζει έτοιμη να εκραγεί απ’ τα πολλά ρούχα. Την πάει στο σιδερένιο κουτί. Ο νεαρός σηκώνει την τσάντα και προσπαθεί να τη βάλει ανάμεσα στα σίδερα. Βλέπω τον υπάλληλο που τον κοιτάζει με ύφος ματαιότητας. Ο νεαρός όμως επιμένει, τώρα χτυπάει με μανία την τσάντα του να χωθεί στο κουτί. Και ξαφνικά, το σίδερο υποχωρεί και η τσάντα γλιστράει μέσα ολόκληρη. «Ναιαιαι!», φωνάζει ο νεαρός και σηκώνει τα χέρια στον αέρα. Γυρίζει προς την ουρά των Ελλήνων. «Greece – Italy, one – zero!», φωνάζει δυνατά. Ο φίλος του, δυο μέτρα πιο ’κει, κάνει αυθόρμητα σήμα να χειροκροτήσουμε. Οι επιβάτες γελώντας αρχίζουν τα παλαμάκια. Ο νεαρός με την τσάντα υποκλίνεται και μετά φεύγει για το αεροπλάνο καταχειροκροτούμενος. Πίσω του ο υπάλληλος της RyanAir πρέπει να έχει τρομάξει. Γιατί δεν τσεκάρει ούτε ζυγίζει καμία άλλη βαλίτσα της επαναστατημένης πτήσης μας.
Φόρεσαν… τις αποσκευές τους
«Τώρα φάτε τη σκόνη μας!». Είμαστε οι τυχεροί που κατάφεραν να μπουν στο πρώτο λεωφορείο προς το αεροπλάνο. Ο νεαρός δίπλα μου χοροπηδάει. Με το που κλείνουν οι πόρτες, κάνει απ’ το τζάμι χειρονομίες στους φίλους του που έμειναν πίσω, στον αεροδιάδρομο, να περιμένουν το δεύτερο λεωφορείο. «Κορόιδααα!», φωνάζει. Αυτό είναι κάτι που μαθαίνεις μετά την πρωτη πτήση με RyanAir: όποιος μπορέσει να μπει στο πρώτο λεωφορείο για το αεροπλάνο, διαλέγει πρώτος θέση, πράγμα που θεωρείται πολύ μεγάλη υπόθεση στις στριμωγμένες πτήσεις αυτής της εταιρείας.
Το λεωφορείο ξεκινάει. «Τώρα είμαστε πασάδες!», ακούω μια κυρία πίσω μου να λέει. «Ναι, και μοιάζουμε και με πασάδες!», της απαντάει η φίλη της. Γυρίζω να δω… και πράγματι, η γυναίκα παρουσιάζει ομοιότητα με τον Αλή Πασά των Ιωαννίνων. Φοράει δύο μαντίλια στον λαιμό, ένα πουλόβερ, ένα φούτερ, ένα δερμάτινο παλτό κι από πάνω μια ροζ ζακέτα. «Ζεσταίνομαι, όμως…», λέει στη φίλη της. «Κουράγιο, θα γδυθούμε στο αεροπλάνο», της απαντάει εκείνη. Η φίλη της είναι περίπου πενήντα ετών και έχει τυλιχτεί με ένα πουκάμισο, ένα τζάκετ, μια γούνινη ζακέτα, ένα μεταξωτό γιλέκο κι ένα χρυσό φουλάρι. Οι δύο γυναίκες δίνουν σαφή απάντηση στην απορία μου, πώς μπορεί ένας Ελληνας να πάει στη Ρώμη και να μην ψωνίσει τίποτα για να μη βαρύνει τη βαλίτσα του. Η απάντηση είναι «δεν μπορεί». Κι αυτό οδηγεί σε απίθανες μεταμφιέσεις στον δρόμο του γυρισμού.
Δεν υπάρχει τίποτε δωρεάν
Στην καμπίνα έχει ζέστη. «Κορακιάσαμε!», κάνει ο Ελληνας δίπλα μου. Με το που βγαίνουν τα τρόλεϊ με τα αναψυκτικά, τον βλέπω που αναθαρρεί. «One water!», λέει στον αεροσυνοδό σε άψογα ελληνοαγγλικά. Εκείνος του δίνει ένα μπουκαλάκι. «Τhree euros», του λέει.
Με το μπουκαλάκι στο χέρι, ο άνδρας μένει στήλη άλατος. «Τρία;», λέει και μετά ακολουθεί μια χυδαιότητα που σε κάνει να εύχεσαι ο αεροσυνοδός να μη μιλάει ελληνικά. «Τι λέει ρε ο φίλος;», συνεχίζει ο Ελληνας, «τρία λίτρα νερό θα έπαιρνα στην Ελλάδα με τρία γιούρο». Ο αεροσυνοδός τον κοιτάζει. «Three euros», ξαναλέει παγερά.
Η επανάσταση καταστέλλεται.
Ο άνδρας βγάζει ένα πεντάευρο και πριν καν βάλει στην τσέπη του τα ρέστα, πίνει με λύσσα το νερό. Στην τελευταία σταγόνα, «το “Ζαγόρι” είναι καλύτερο», τον ακούω που λέει μεσ’ απ’ τα δόντια του.
Αυτός είναι ένας ακόμη τρόπος να αυξηθούν τα κέρδη της RyanAir. Μέσα στο αεροπλάνο δεν υπάρχει τίποτα δωρεάν – το 2010 σκέφτηκαν μήπως χρεώσουν 1 ευρώ την επίσκεψη στις τουαλέτες! Τώρα ο καφές κάνει τρία ευρώ και το σάντουιτς πεντέμισι. Αλλά, βέβαια, οι βετεράνοι των πτήσεων χαμηλού κόστους έχουν πάρει τα μέτρα τους.
Το «κριτς κριτς» δεν έχει σταματήσει ούτε στιγμή πίσω μου. Ενας νεαρός Ιταλός τρώει φιστίκια με επικάλυψη καραμέλας. «Nuts from Rome!», μου λέει καθώς το «κριτς κριτς» συνεχίζεται κι εγώ τον κοιτάζω δολοφονικά.
«Μaybe you want some? ».

Ρόφημα με κανέλα, μέλι και λεμόνι για απώλεια βάρους


Ρόφημα με κανέλα, μέλι και λεμόνι για απώλεια βάρους

Μια αποτελεσματική θεραπεία για την απώλεια βάρους είναι ο συνδυασμός κανέλας, μελιού και λεμονιού.
Η κανέλα βοηθάει στην μείωση της χοληστερόλης, στη ρύθμιση του σακχάρου στο αίμα και στην καλή λειτουργία του εγκεφάλου. Σύμφωνα με έρευνες η κανέλα μειώνει το πρήξιμο στο σώμα, βελτιώνει την ικανότητα της ινσουλίνης να μεταβολίζει το σάκχαρο στο αίμα, αναστέλλει την ανάπτυξη των καρκινικών κυττάρων και μειώνει την αρτηριακή πίεση. Οι ερευνητές αναφέρουν επίσης ότι η κανέλα μειώνει το σωματικό λίπος και βελτιώνει τα επίπεδα της άλιπης μάζας σώματος.
Τα θρεπτικά συστατικά του μελιού βοηθούν στην διαδικασία απώλειας βάρους επειδή διαλύουν τα λιπώδη κύτταρα και μειώνουν την χοληστερόλη. Περιέχει επίσης βιταμίνες και μέταλλα και βοηθάει στη καλή λειτουργία του πεπτικού συστήματος. Ερευνητές δοκίμασαν το μέλι σε υπέρβαρους ασθενείς και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το μέλι όχι μόνο βοηθάει στην απώλεια βάρους, αλλά αποτρέπει την αύξηση του σωματικού βάρους και μειώνει τον κίνδυνο για καρδιαγγειακά νοσήματα. Το επεξεργασμένο μέλι έχει τη δυνατότητα να αυξήσει τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα, ενώ το φυσικό μέλι, μετά από 15 ημέρες κατανάλωσης, ήταν σε θέση να μειώσει αυτά τα επίπεδα.
Το λεμόνι περιέχει ουσίες που ονομάζονται πολυφαινόλες, οι οποίες περιέχουν hesperidin, naringen, eriocitrin και diosmin. Ερευνητές αναφέρουν ότι οι πολυφαινόλες που περιέχονται στο λεμόνι έχουν υψηλή αντιοξειδωτική δράση, την ικανότητα να καταστείλουν την αύξηση του σωματικού βάρους, να μειώσουν το δείκτη μάζας σώματος και να βελτιώσουν τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα.
Απολαύστε μια κούπα τσάι με κανέλα, μέλι και λεμόνι και βοηθήστε τον οργανισμό σας να χάσει τα περιττά κιλά. Πίνετε μια κούπα το πρωί με άδειο στομάχι και μια κούπα πριν τον ύπνο με άδειο στομάχι. Το ρόφημα μπορείτε να το πίνετε συνοδευτικά σε κάθε δίαιτα που ακολουθείτε.
Υλικά
1/4 κουταλάκι κανέλα σε σκόνη ή μισό ξύλο κανέλα
1 κουταλάκι μέλι (προτιμήστε οργανικό μέλι)
χυμό από φρέσκο λεμόνι
1 κούπα βραστό νερό
Εκτέλεση
Ανακατεύουμε την κανέλα στο βραστό νερό και αφήνουμε να κρυώσει. Προτιμούμε γνήσια κανέλα Κεϊλάνης. Άν δεν βρίσκουμε, στην περίπτωση της σκόνης, ζεσταίνουμε το νερό και την περνάμε από το γνωστό φίλτρο του καφέ, ώστε να εξασφαλίσουμε πως η αδιάλυτη στο νερό και τοξική κουμαρίνη, δεν θα περάσει και στο ρόφημά μας. Στη συνέχεια προσθέτουμε το μέλι, χυμό από φρέσκο λεμόνι και ανακατεύουμε. Δεν προσθέτουμε το μέλι σε ζεστό νερό γιατί θα εξαφανίσει τα οφέλη του μελιού.
Παραλλαγές:
Χρησιμοποιούμε lime αντί για λεμόνι.
Μπορούμε να προσθέσουμε επίσης:
1/4 κουταλάκι τζίντζερ, φύλλα μέντας ή φύλλα βασιλικού ή φύλλα λουίζας ή πράσινο τσάι
Προσοχή: Προτιμήστε κανέλα Κεϋλάνης
H IΣTOΣEΛIΔA EXEI ΠΛHPOΦOPIAKO XAPAKTHPA. ΔIABAΣTE TOYΣ OPOYΣ XPHΣHΣ

ΠΗΓΗ : ΠΕΡΙΕΡΓΑ-STRANGE: Ρόφημα με κανέλα, μέλι και λεμόνι για απώλεια βάρους http://periergaa.blogspot.com/2014/03/blog-post_892.html#ixzz2xWDWLl2f
Follow us: PERIERGAA on Facebook

Άλλο Γέροντας, άλλο Πνευματικός, άλλο Εξομολόγος





Πολλοί είναι οι άνθρωποι που πιθανόν να μπερδεύουμε τις έννοιες Γέροντας, πνευματικός εξομολόγος.


Ο π. Παντελεήμων Κρούσκος το ξεκαθαρίζει, όπως διαβάζουμε στο orthodoxiapress.gr. Σας παρουσιάζουμε το άρθρο του.

« Γέροντας είναι ο πνευματικός πατέρας των μοναχών. Οι μοναχοί έχουν Γέροντα. Ένας γέροντας σε μοναστήρι μπορεί να είναι πνευματικός και εξομολόγος κοσμικών πού επισκέπτονται γι αυτό τον λόγο το μοναστήρι, αλλά πάντα θα είναι ο πνευματικός ή ο εξομολόγος τους ή και τα δύο, αλλά όχι ο γέροντας τους. Στον Γέροντα κάνουμε υπακοή σαν μοναχοί και δείχνουμε εμπιστοσύνη σαν κοσμικοί. Υπάρχει διαφορά. Επίσης, οι αδελφότητες στον κόσμο, έχουν Πνευματικό προϊστάμενο και όχι Γέροντα, καν αυτός είναι Γέροντας για τους μοναχούς ή Γέροντας στην Εκκλησία.

Πνευματικός είναι ο άνθρωπος πού έχει χάρη από τον Θεό, να νουθετεί και να μας καθοδηγεί στην εν Χριστώ ζωή, να του εναποθέτουμε τα προβλήματα και τους πνευματικούς μας προβληματισμούς, να μας ποιμαίνει και να μας καθοδηγεί πνευματικά. Πνευματικός μπορεί να είναι ένας απλός μοναχός, ο οποίος δεν είναι εξομολόγος, ακόμα και ένας λαϊκός! Σπάνιο αλλά όχι απίθανο. Πνευματικός ήταν ο γέροντας Παΐσιος, ο οποίος δεν ήταν ούτε ιερέας, ούτε εξομολόγος.

Εξομολόγος είναι ο ιερέας εκείνος, άγαμος ή έγγαμος, πού έχει ειδική άδεια από τον οικείο αρχιερέα, να τελεί το μυστήριο της εξομολόγησης. Στον εξομολόγο πάμε, αφού έχει προηγηθεί μετάνοια και απόφαση, για να του πούμε τις αμαρτίες μας και αυτός μας διαβάζει την συγχωρητική ευχή εις άφεσιν αμαρτιών και ενίοτε, όποτε και αν χρειαστεί μας δίνει νουθεσίες και ίσως κάποιον κανόνα. Η συγχώρηση των αμαρτιών τελείται με την μετάνοια την δική μας και την συγχωρητική ευχή από χειροτονημένο ιερέα εξομολόγο και όχι με τα επιτίμια και τους κανόνες, πού είναι παιδαγωγικά μέσα στην ευχέρεια του πνευματικού εξομολόγου.

Το ιδανικό είναι ο πνευματικός μας να είναι εξομολόγος, και εξομολόγος μας να είναι ο πνευματικός μας, αλλά όχι απαραίτητο. Πνευματικός εξομολόγος ήταν πχ ο γέροντας Πορφύριος. Έχουμε έναν πνευματικό και πολλούς εξομολόγους.

Ο πνευματικός θα μας οδηγήσει στην εξομολόγηση, ο εξομολόγος θα εξομολογήσει, ο πνευματικός εξομολόγος και τα δύο.

ΠΗΓΗ : ΠΕΡΙΕΡΓΑ-STRANGE: Άλλο Γέροντας, άλλο Πνευματικός, άλλο Εξομολόγος http://periergaa.blogspot.com/2014/03/blog-post_7209.html#ixzz2xWDBFYIB
Follow us: PERIERGAA on Facebook

Ο ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΣ ΜΑΣ

Οι αναφορές. Οι θεωρίες. Οι στατικοί ταξιδιώτες. Τα ψυχοφάρμακα και ο "άλλος" χρόνος. Η μηχανή του χρόνου.

Ο χρόνος στην φυσική

Βαρύτητα ,χώρος, χρόνος, ταχύτητα φωτός, σταθερές και ανεξήγητα μυστηριώδεις, Όλες σχετίζονται καθοριστικά με τη δομή του σύμπαντος που αντιλαμβανόμαστε. Καθώς όλο και περισσότερα φυσικά συστήματα, από τους πυρήνες μέχρι τους γαλαξίες, γίνονται καλύτερα κατανοητά, οι επιστήμονες αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι πολλά χαρακτηριστικά αυτών των συστημάτων παρουσιάζουν αξιοσημείωτη ευαισθησία σε σχέση με τις ακριβείς τιμές των θεμελιωδών σταθερών. 

Εάν η φύση είχε προκρίνει μια ελαφρά διαφορετική σειρά αριθμών, ο κόσμος θα ήταν ένας πολύ διαφορετικός τόπος. Πολλά απ' αυτά τα "τυχαία συμβάντα της φύσης " είναι γνωστά από δεκαετίες. Στη δεκαετία του 1930, o Eddington και Dirac έμειναν κατάπληκτοι από την περίεργη και απροσδόκητη σύμπτωση συγκεκριμένων πολύ μεγάλων αριθμών, που υπολογιζόταν στην ατομική φυσική και την κοσμολογία - δύο φαινομενικά άσχετες περιοχές. Αυτά, καθώς και άλλα παραδείγματα, δίνουν την εντύπωση ενός σύμπαντος που διέπεται από μια ποικιλία χρονικών και βαρύτηκων φαινομένων

Η μόνη συστηματική προσπάθεια (εκτός από τη θρησκεία) να ερμηνευθεί η εξαίρετα επινοημένη μορφή του φυσικού κόσμου, αναπτύχθηκε ως συνέπεια μιας ριζοσπαστικής αποκοπής από την παραδοσιακή επιστημονική σκέψη. Η αρχή έχει την πηγή της σε μεγάλους φυσικούς όπως o Boltzmann, και τα τελευταία χρόνια επανεμφανίστηκε χάρη σ' έναν αριθμό διακεκριμένων επιστημόνων, όπου συμπεριλαμβάνονται οι Brandon Carter, Robert Dicke, Freeman Dyson, Stephen Hawking, Martin Rees και John Wheeler. 


Ορισμένοι από αυτούς τους επιστήμονες φθάνουν να υποστηρίζουν ότι η ύπαρξή μας είναι δυνατόν να εκληφθεί ως συνέπεια τυχαίων χώρο χρονικών χαοτικών επιλογών η οποία μας επιτρέπει στην πραγματικότητα να ερμηνεύσουμε τις -κατά τα άλλα- μυστηριώδεις αριθμητικές τιμές των θεμελιωδών φυσικών μεγεθών σαν φυσιολογικές χρονικές στιγμές. Αν και κάποιοι συγγραφείς θεωρούν τη φιλοσοφική βάση της ανθρωπικής αρχής αντιρρήσιμη, είναι δύσκολο να μην εντυπωσιαστεί κανείς από ορισμένα από τα εκπληκτικά τυχαία συμβάντα, χωρίς τα οποία η ύπαρξή μας θα ήταν αδύνατη.

Είναι γνωστό ότι ο χρόνος είναι σχετικός και επηρεάζετε άμεσα από την βαρύτητα .Ένα ταξίδι στον χρόνο πράγματι είναι το όνειρο κάθε ανθρώπου που για διάφορους λόγους ο καθένας θα ήθελε να το πραγματοποίηση .Με της μέχρι τώρα γνωστές γνώσεις της επιστήμης δύναται στην επιστήμη να εντοπίσει σε θεωρητικό επίπεδο την ύπαρξη και άλλων διαστάσεων και την πιθανότητα παράλληλων πιθανών πραγματικοτήτων ( να μην ξεχνάμε ότι υπολογίζετε ότι με της κβαντικές και χαοτικές θεωρίες ότι η ροή της ζωής μας είναι αποτέλεσμα τυχαίων συμβάντων )
                
Αλλά, ποία είναι ή νέα μορφή τού Χρόνου; 
"Ας υποθέσουμε ότι ένα διαστημόπλοιο Φεύγει από τή Γη μέ ταχύτητα πού προσεγγίζει εκείνη τού φωτός. "Οσο πιό πολύ ή ταχύτητα πλησιάζει τό C, τόσο πιό αργά θά κυλά ο Χρόνος του σχετικά μ' εκείνον τής Γής. Γιά νά φτάσει, όμως τήν ταχύτητα τού φωτός, όπου θά σταματήσει ο Χρόνος του, ή μάζα του θά είναι άπειρη, άπό αδρανειακής πλευράς καί συνεπώς χρειάζεται άπειρη ενέργεια για νά γίνει αύτό. Αν δούμε τό Μικρόκοσμο ό Χρόνος είναι παράλληλος και παράδοξος .Ποζιτρόνια καί τα υποθετικά πσιτρόνια, αδιαφορούν γιά τό Χρόνο, πσιτρόνια (ή λέξη είναι παράγωγο τού PSI), πού είναι σωματίδια μέφανταστική μάζα. Χάρη στή φανταστική μάζα μπορούν νά έχουν ταχύτητα μεγαλύτερη τού φωτός, χωρίς νά έρχονται σε αντίθεση μέ τή σχετικότητα. Είναι, δηλαδή, κάποια μορφή ταχυονίων. Αύτό τούς δίνει τή δυνατότητα νά μεταδώσουνμιά πληροφορία, πρίν ή πληροφορία αύτή ξεκινήσει άπό τήν πηγή της. Και όμως είναι πραγματικότητα ? παρελθόν και μέλλον ταυτόχρονα . 

Οι θεωρίες          
Μιά άπό τις πιό αξιόλογες προσπάθειες ερμηνείας έχει γίνει από τό Ρώσο Ούσπένσκυ, κάποτε μαθητή τού Γκοιιρτζίεψφ. 0 Ουσπένσκυ ξεκινά μέ τήν Ιδέα ότι ο Χρόνος έχει τρεις διαστάσεις, συμμετρικές μέ τις άλλες τρείς τού χώρου. Αλλά, ό άνθρωπος μόνο μία χρονική διάσταση μπορεί ν' αντιληφθεί «Κάθε έξαδιάστατο σώμα», γράφει, «γίνέται για μάς ένα τρισδιάστατο σώμα πού υπάρχει στό χρόνο κι ή πέμπτη κι ή έκτη διάσταση παραμένουν δυσδιάκριτες για μάς». Αλλά ποίες είναι αυτές οι τρεις διαστάσεις τού Χρόνου; Είπαμε ότι οι τρεις πρώτες είναι οί χωρικές - μήκος, πλάτος, ύψος- κι οι χρονικές είναι ή τέταρτη, πέμπτη κι έκτη διάσταση. Τέταρτη διάσταση Χρόνου είναι ο κοινός Χρόνος, πού όλοι ξέρουμε (;)

Ή Πέμπτη διάσταση σχηματίζει μία επιφάνεια σέ σχέση μέ τή γραμμή αύτή. (Δηλαδή, τού κοινού μας Χρόνου). Κατά μήκος της είναι τό αιώνιο τώρα τής εκάστοτε στιγμής). Αύτή είναι γιά τόν Ούσπένσκυ κι ή πραγματική αιωνιότητα, «όχι ατελείωτη κίνηση κατά μήκος τής τέταρτης διάστασης, άλλά όλα τά αιώνια Τώρα».

Ή έκτη διάσταση τώρα, είναι κι εκείνη πού μάς ενδιαφέρει. «Είναι ή γραμμή τής πραγματοrτοίησης των άλλων δυνατοτήτων, Πού περιέχονταν στήν προηγούμενη γραμμή, άλλα δεν πραγματοποιήθηκαν στό Χρόνο'... πού είναι τό σύνολο <όλων των Χρόνων>. Δηλαδή, ή έκτη χρονική διάσταση είναι ο Χρόνος όλων των συμβάντων, πού θα ήταν δυνατόν να γίνουν στο δικό μας Χρόνο, άλλά δεν έγιναν.

Θά πρέπει κάποτε ν' αντιληφθούμε ότι, αυτό που ονομάζουμε γενικά πραγματικότητα, συμβατική πραγματικότητα, είναι ή εξαίρεση στόν κανόνα. Τό μεγαλύτερο μέρος τής φύσης γύρω μας -ή μάλλον ο τρόπος πού εκδηλώνεται στίς αισθήσεις μας κι ο τρόπος πού μεταφράζεται από μάς- ανήκει στην ανορθόδοξη πραγματικότητα, τη γεμάτη αινίγματα κι ερωτηματικά. Αλλά δέ Θέλουμε να χάσόυμε την ησυχία μας. και δεν Θέλουμε να βγούμε από τη μακαριότητα ενός εξηγημένου κόσμου,
        
Εδώ ό Δρ. Τζών Xουήλερ του πανεπιστημίου του Πρίνστον, εισαγάγει την Ιδέα των <σκουληκοτρύπων>, που <θεωρητικά> επιτρέπουν τη στιγμιαία μεταβίβαση από ενα σημείο του Σύμπαντος σε ένα άλλο. Ένα ταξίδι έκτός χρόνου. Πρόκειται για δυναμικές οντότητες, που εξελίσσονται στο χρόνο, ανοιγοκλείνουν κι ή επίδραση τους απλώνεται ως τα όρια του άπείρου. Όλα τώρα είναι δυνατά. Ο Δρ. Ταυλορ γράφει σχετικά με τό παράδοξο της Μαύρης Τρύπας, Κινούμενοι αντίθετα προς τη φορά μίας περιστρεφόμενης Μαύρης Τρύπας, μπορούμε να σuσσωρεύουμε αρνητικό χρόνο. Μπορεί να επιτρέψουμε στο παρελθόν. Όσο πλησιάζουμε προς τό κέντρο τόσο απομακρυνόμαστε από κάθε ανθρώπινη έννοια.

Οι αναφορές 
Οι εντυπωσιακές περιπτώσεις "αλλοιώσεων στο Χρόνο -και στο Χώρο" είναι σχετικά σπάνια φαινόμενα, άλλά δεν είναι οι μόνες. Στήν πραγματικότητα τ, ανώμαλα χρονικά συμβάντα είναι πολύ κοινά και γι' αυτό σπάνια τραβούν την προσοχή μας. Όταν συμβαίνουν ή δέν τά προσέχουμε καθόλου, γιατί έχουν πολύ μικρή απόκλιση άπό τό συμβατικό Χρόνο ή τούς δίνουμε μία πρόχειρη εξήγηση καί τά ξεχνούμε. Μιά πρόσκαιρη οπισθοδρομήσει στό Χρόνο κατά μερικά δευτερόλεπτα, θά γίνει αντιληπτή σάν ένα ασήμαντο «Ντεζά Βύ», ένώ ένα πήδημα μερικά δευτερόλεπτα μπροστά, μπορεί νά φανεί σαν ένα μικρό προαίσθημα.

28 Μαιου 1906 πρωί ο μυλωνάς ΤΖ. Πλαίυφαιρ, από το Λάμχερστ τού Κέντ, πήγε στο στάβλο του για νά επιθεωρήσει τ' άλογα. ο στάβλος ήταν ανάστατος κι ένα από τ' άλογα έλειπε από τή θέση του. Ο Πλαίυφαιρ έφαγε τον κόσμο. άλλ' άλογο πουθενά! Ο στάβλος είχε όμοτοιχία μέ τό δωμάτιο πού φύλαγε τις ζωοτροφές, άλλά ή πόρτα τής αποθήκης αυτής ήταν τόσο στενή, πού μετά βίας χωρούσε νά περάσει ένας άνθρωπος. Τελικά έριξε κι έκεί μιά αφηρημένη ματιά. ! Τό άλογο! βρέθηκε το άλογο !! Χρειάστηκε νά γκρεμίσει έναν τοίχο για να το βγάλει

25 Νοέμβριου 1809 O Benjamin Bathurst ήταν εκπρόσωπος της βρετανικής κυβέρνησης και είχε σταματήσει σε ένα χωριό της Γερμανίας για να επιθεωρήσει το προσωπικό την άμαξα λόγο της επιστροφής του .Ξαφνικά και μπροστά στα μάτια του προσωπικού εξαφανίστηκε !!

5 Ιανουαρίου 1900 Ο Sherman Church υπάλληλος της εταιρείας Augusta Mills στο Μίσιγκαν έξαφνα σηκώθηκε προχώρησε για την έξοδο και χάθηκε μπροστά στα έκπληκτα μάτια τον συνάδελφων του.

10 Ιανουαρίου 1914 απόγευμα Ένας γυμνός άντρας εμφανίστηκε από το πουθενά σε πόλη της Αγγλίας . Όταν συνελήφθη είχε "παράνοια" είπαν οι γιατροί , ο άντρας δεν μπορούσε να κατανοήσει που βρισκόταν και σε πια εποχή !!!

9 Δεκεμβρίου 1873 Η ένοικοι ενός ξενοδοχείου κατέθεσαν πως νωρίς εκείνο το απόγευμα αλλά και της προηγούμενης μέρας είχαν ξυπνήσει από κάποιους δυνατούς θορύβους, αλλά η ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου τους είχε καθησυχάσει. Στις τρεις ή τέσσερις τα ξημερώματα, οι θόρυβοι ξανάρχισαν. Πήδησαν αμέσως από το κρεβάτι στο πάτωμα, το κρεβάτι τους φάνηκε πολύ «μαλακό». Ακούγονταν κάποιες κραυγές που ήταν η παράξενη ηχώ των δικών τους κραυγών. Μετά, σύμφωνα με τα όσα είδαν - το πάτωμα άνοιξη διάπλατα! Ο άντρας από το ζευγάρι των ενοίκων γλιστρούσε σε ένα φωτεινό άνοιγμα που δημιουργήθηκε στο πάτωμα!! αλλά ευτυχώς η σύζυγος τον τράβηξε πίσω. Η ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου κατέθεσε πως είχε ακούσει τους θορύβους αλλά δεν μπορούσε να τους περιγράψει. Οι αστυνομικοί που επισκέφτηκαν το δωμάτιο των ενοίκων κατέθεσαν πως δεν ανακάλυψαν τίποτε που δικαιολογεί την παράξενη ιστορία του ζευγαριού. Πρότειναν πως ίσως να ήταν μια περίπτωση ομαδικής παραίσθησης
 

Στις 7 Δεκεμβρίου 1939 μιά επιγραφή μέ τεράστια γράμματα βρέθηκε γραμμένη μπροστά στό δημόσιο σχολεiο τού "Οουενσβιλλ τής Ιντιάνα. Έγραφε μόνο: «Θυμηθείτε τό Πέρλ Χάρμπορ». Ηταν τότε, μιά ασυνάρτητη πρόταση. ΣτΙς 7 Δεκεμβρίου τού 1941 ή Αμερική έμπαινε στον πόλεμο. Η ιάπωνες είχαν επιτεθεί τή μέρα αύτή αιφνιδιαστικά στό λιμάνι τού Πέρλ Χάρμπορ... Λίγο αργότερα οί πεζοναύτες ορμούσαν στη μάχη με την κραυγή «Θυμηθείτε τό Πέρλ Χάρμπορ». Αλλά ποίος το είχε «Θυμηθεί» στα 1939;
 

ΣτΙς 14 Σεπτεμβρίου 1954 ένα περίεργο περιστατικό σημειώθηκε στην Ίντιανάπολις τής Ιντιάνα, σύμφωνα μέ τήν «Ντέυλυ Τέλεγκραφ». Τό πρόσωπο τού Τζώρτζ Σότς είχε εμφανιστεί στην οθόνη τής τηλεόρασης τής εγγονής του Τζών Μακέυ. Δέν ήταν μιά σύντομη εικόνα και πολλοί τεχνικοί είχαν το χρόνο να ψάξουν και νά βρουν την αιτία τού φαινομένου. "Οποία, όμως και νά ήταν ή αιτία, δεν τη βρήκαν, ώσπου τελικά ή εικόνα έσβησε μόνη της.
 

Στις 7 Φεβρουαρίου 1958 μία οβίδα έπεσε στη Νάπολη τής Ιταλίας, χωρίς να εκραγεί. Πάνω στήν οβίδα ήταν χαραγμένος ένας σταυρός κι ένας αετός (Γερμανική ) καθώς κι ή χρονολογία 1942. Αλλά ο πόλεμος είχε τελειώσει πριν 13 χρόνια. Μήπως εκεί πού ήταν, ο Χρόνος είχε άλλη μορφή; Το πώς βρέθηκε εκεί δεν μαθεύτηκε ποτέ .

Οι μηχανές του Χρόνου 

Τώρα με την "επίσημη" επιστήμη και σύμφωνα με τον δόκτορα Ματελ η απαραίτητη τεχνολογία υπάρχει ηδn στο χώρο των υψηλής ισχύος λέιζερ , των απτικών ινών αλλά και των πειραμάτων επιβράδυνσns του φωτόs και ότι πολύ σύντομα θα ξεκινήσουν οι εργασίεs του σχετικού πειράματος !!
Ωστόσο, για την επίτευξη του στόχου απαιτούνται τεράστιεs ποσότnτεs ενέργειαs (σύμφωνα με τον Στίβεν Χόκινγκ, η ενέργεια ενόs άστρου)
Η επιβράδυνσn του φωτόs ανοίγει ένα νέο πεδίο, που δεν υπήρχε μέχρι σήμερα Τα «καύσιμα» για τη μηχανή του χρόνου δεν είναι άλλο από το φωs όπως υποστηρίζουν κορυφαίοι επιστήμονες .Μια ακτίνα φωτόs που κυκλοφορεί κυκλικά επιβραδυνθεί ώστε να φτάσει να έχει την ταχύτητα ενός σαλιγκαριού, μπορεί να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για ένα ταξίδι στο χρόνο. Οι περισσότεροι ξεχνούν ότι το φωs, παρά ότι δεν έχει μάζα, κάνει το χώρο να κάμπτεται. Είναι γνωστό άλλωστε ότι όταν το φωs μεσώ της ανάκλασης ή της διάθλασης αναγκάζεται να ακολουθήσει κυκλική πορεία, προκαλώντας περίεργα φαινόμενα.

Όταν δημοσιεύτηκε η εργασία του Ροναλντ Ματελ σχετικά με το πώs μία ακτίνα λέιzερ που μπορεί να κινείται κυκλικά είναι δυνατόν να δημιουργήσει ένα στρόβιλο μέσα στο χώρο έγινε αντιληπτό ότι, όπωs ο χώροs, έτσι και ο χρόνοs θα μπορούσε να συστραφεί. Ο Μάτελ υπολόγισε ότι, για να το πετύχει αυτό, θα έπρεπε να προσθέσει μια δεύτερη ακτίνα φωτόs, η οποία θα έκανε κύκλους προs την αντίθετη κατεύθυνση. Σύμφωνα με τη θεωρία του, αν αυξηθεί η ένταση του φωτόs, ο χώροs και χρόνοs θα αλλάξουν ρόλους .
Μέσα στην περιστρεφόμενη ακτίνα ο xρόvos Θα αρχίσει να περιστρέφεται και αυτόs κυκλικά και σε κάποιον εξωτερικό παρατηρητή θα φαίνεται ως μια κοινή διάσταση στο Χώρο. Αν τώρα κόποιοs βρεθεί μέσα στο στρόβιλο και περπατήσει πpoς την κατάλληλη κατεύθυνση, θα μπορέσει να ταξιδέψει στο Χρόνο και ανά πάσα στιγμή να βγει από τον κύκλο και να βρεθεί ακριβώs στη στιγμή που μπήκε μέσα σε αυτόν.
 

Το πείραμα θα έxει στόχο μόνο την παρατήρηση της συστροφήs του χώρου μέσο της παρατήρησης των επιδράσεων σε ένα σωματίδιο που θα είναι παγιδευμένο στον κύκλο του φωτός, ενώ στη συνέxεια θα προσθέσουν και μια δεύτερn ακτίνα. Το αν θα έχουμε αποτελέσματα όπωs θα το μάθουμε, φυσικά, όταν πραγματοποιήσουμε το πείραμα δηλώνει ο Μάτελ. Το ερώτημα που διατυπώνεται είναι πώs θα γίνει εφικτό να εισχωρήσει έναs άνθρωποs μέσα σε αυτόν το μηχανισμό φωτός?. Φυσικά γεννιούνται και ένα σωρό θεωρnτικά ερωτήματα, τα οποία σχετίζονται κυρίωs με τα λεγόμενα «παράδοξα του χρόνου». Αν αποδειχθεί σωστή η κβαντική Θεωρία για τα παράλληλα σύμπαντα, τότε αυτόs που θα ταξιδέψει στο παρελθών θα βρεθεί πιθανότατα σε ένα διαφορετικά παρελθόν από το πραγματικό. Αν προσπαθήσει να επηρεάσει πράγματα και καταστάσειs εκεί που θα βρεθεί (αν δηλαδή προσπαθήσει να παίξει με την ιστορία), θα επηρεάσει την ιστορία και την ροή των πραγμάτων του παράλληλου κόσμου και όχι του πραγματικά δικού του παρελθόντος .

'Αλλες προσπάθειες κατασκευής της μηχανής του χρόνου  

Ο Ιταλός μοναχός Ερνέπι Πελλεγρίνι με την βοήθεια ομάδος επιστημόνων κατόρθωσε να κατασκευάσει έναν ηλεκτρονικό υπέρεγκέφαλο με τον οποίο επιτυγχάνεται η αναπαράσταση οπτικώς και ακουστικός μιας ενέργειας από ένα κατά βούληση μακρινό παρελθόν, από τα ίχνη της! Η ιδέα βασίζεται στην αρχή του φυσικού νόμου, κατά Τον Οποίο ουδεμία δύναμη ή ενέργεια δεν χάνεται στο διάστημα. Αφού ο χωροχρόνος «αποτυπώνει» αυτές τις ενέργειες, . Οι δημοσιογράφοι ρωτούσαν επίμονα τον μακαρίτη Πελλεγρίνι - ο οποίος τότε κατείχε έδρα καθηγητή στο ωδείο Μπενετέτο Μαρτσέλι στο μάθημα της πρεπολυφωνίας (προπαρασκευασπκή διδασκαλία που συνθέτη πολύγλωσσα μουσικά «τεμάχια») - να τους αναλύσει τις εργασίες του για τη δυνατότητα μετακίνησης στο χρόνο. Ο Ερνέττι τους εξήγησε ότι κάθε κύμα παριστά ένα ορισμένο σχήμα ενέργειας το οποίο δεν χάνεται. Σκέφτηκε ότι Θα ήταν εφικτό να ξαναμεταβάλει την ενέργεια αυτή στην αρχική της σύνθεση και τα ηχητικά κύματα να ξαναγίνονται ακουστή μουσική ακόμη και από 1000 χρόνια στο παρελθόν και πιο πέρα! Κάθε άνθρωπος σύμφωνα με τον ίδιο αφήνει δύο ίχνη σε όλη του την ζωή έως τον θάνατό του:
 

Ένα ηχητικό και ένα «DNA προσωπικότητας», διαφορετικό για κάθε άνθρωπο. Τα ηχητικά και οπτικά κύματα μετά την εκπομπή τους δεν σβήνουν ποτέ αλλά μετατρέπονται.Ο ίδιος ισχυριζόταν πως κατά την εφαρμογή της τονοτεχνικής αυτής μεθόδου, κατόρθωσε να ηχογραφήσει μουσικά κομμάτια Αιγυπτιακά, Ασσυριακά, Βαβυλωνιακά και Σουμεριακά και αργότερα Ρωμαϊκά και Ελληνικά. Σύμφωνα με τον διακεκριμένο Δρα. Χάρολντ Πούτωφ και τους επιστήμονες Τσέρτς και Σόουλντερς του Ινστιτούτου προηγμένων μελετών στο Ώσην του Τέξας, <όλα είναι ενέργεια>. Πάνωατην Ενέργεια του Μηδενικού σημείου ή Κενού ο χωροχρόνος, η ύλη και η ενέργεια δεν είναι τίποτε περισσότερο από μία αναδίττλωση του κενού ! Και «ένας λαμπτήραςΚενού περιέχει ενέργεια ικανή να αναβράσει όλες τις θάλασσες του πλανήτη μας» (Τα λόγια ανήκουν στους Δρ. Ρίτσαρντ Φέινμαν και Τζών Γουίλερ)!

Ο Πελεγρίνι κάλεσε τον Πορτογάλο Ντε Μάϊος και άλλους έντεκα επιστήμονες για να τον βοηθήσουν στην υλοποίηση των μελετών του. Αν και ιερωμένος και κάτοχος διπλώματος Θεολογίας, ο π. Ερνέπι πολεμήθηκε από το Βατικανό, αλλά σήμερα η «Μηχανή» που κατασκεύασε ο Π. Ερνέτι λέγεται ότι βρίσκεται σε άκρως απόρρητη Βάση στη Ρώμη, κλεισμένη σε θωρακισμένο δωμάτιο και φρουρούμενη μέρα-νύχτα, για ευνόητους λόγους υψίστης ασφάλειας. ·Ο Σουηδός Γ. Γιούργκενσον χρησιμοποιώντας ένα ειδικό ραντάρ και ένα ραδιοφωνικό δέκτη, κατόρθωσε να συλλαμβάνει φωνές από το.. υπερπέραν που ο ίδιος πιστεύει ότι είναι αναπαραγωγές φωνών του παρελθόντος. Τα πειράματα του Σουηδού τεχνικού και διευθυντή της σουηδικής ραδιοφωνίας και τηλοψίας καθώς και του Τ. Λάουρεντ καθηγητή στο Πολυτεχνείο της Στοκχόλμης έδειξαν μάλιστα ότι η καθαρότητα των φωνών επηρεάζεται από τις φάσεις της Σελήνης καθώς επίσης και από τις ατμοσφαιρικές διαταραχές. Καταιγίδες εκλείψεις ηλίου και βόρειον σέλας τις κάνουν εξαιρετικά ασθενείς. Όπως είναι γνωστό αυτά είναι φαινόμενα, τα οποία επιδρούν επί των μαγνητικών πεδίων της γης. Είναι επίσης αξιοσημείωτο πως η επιβεβαίωση του πειράματος οδηγεί στην ύπαρξη ενός «παγκόσμιου μέσου» στο οποίο αποτυπώνονται οι φωνές και αυτό δεν είναι άλλο από τον αιθέρα των αποκρυφιστών, που φαίνεται ότι επιστρέφει πανηγυρικά παρά την τρομερή προσπάθεια που έγινε για την απόρριψή του... Οι δύο Σουηδοί ερευνητές πιστεύουν ότι σύντομα Θα είναι δυνατόν να έχουμε και εικόνες από το παρελθόν!
   
Μονταουκ 
Η άλλη <μηχανή του χρόνου> έγινε στο Μονταουκ του Λονγκ Αιλαντ στα υπόγεια μίας αεροπορικής βάσης .Εκεί προσπάθησαν να καμπυλώσουν πιο αποτελεσματικά το Χρόνο, ανέπτυξαν μια ειδική κεραία, που την ονόμασαν Κεραία Δέλτα - Τ. Αυτή αποτελείτο από τρεις βρόγχους που περιέγραφαν μια συνάρτηση δέλτα. Ήταν ουσιαστικά τρεις μαγνητικοί πομποδέκτες σε ορθές γωνίες μεταξύ τους, με άλλα λόγια τρεις ορθογώνιοι βρόγxοι. Με την ορθή ττεριστροφή μπορούσαν να έχουν πρόσβαση στον υπερΧώρο. Είχαν δηλαδή ορθές περιστροφές τανυστικής τάσης. Κινώντας σωστά τα Τρία μέρη της κεραίας, έπαιρναν στο Κέντρο της μια χωροΧρονική πύλη. Η Ίδια η κεραία φαίνεται σαν μια πυραμίδα με μια ανεστραμμένη πυραμίδα στη κορυφή της γι' αυτό την έλεγαν και πυραμιδική κεραία.

Η καρέκλα ήταν υπόγεια τοποθετημένη, ανάμεσα ατην κεραία Δέλτα-Τ και την κεραία στο έδαφος. Η κεραία Δέλτα-Τ παρήγαγε τανυστές Χρονικής τάσης που ζευγνύονταν με το ηλεκτρικό πεδίο για να παράγουν τον έλεγχο του τανυστή πλήρους Χρόνου. Χρησιμοποίησαν πεδία τουίστορ και σπίνορ για να σχηματίσουν μια ΧωροΧρονική πύλη. Η Χρονομηχανή ήταν σε πλήρη επιχειρησιακή λειτουργία το 1979. Στην αρχή έπρεπε το άτομο στη καρέκλα να δημιουργεί τη δίνη, γιατί δεν είχαν την Τεχνική ικανότητα να το κάνουν από μόνοι τους. Τώρα όμως η δίνη μπορεί να παραχθεί μηχανικά. Η ισχύς ήταν ανάμεσα στα γιγαβατ και τα τεραβάτ, μια πραγματικά τρομακτική ισχύς. Η δίνη μπορούσε να έχει διάμετρο περίπου πέντε μιλίων. Η Θεωρία ήταν όπως είπαμε απλή.

Τα χρονοτούνελ που δημιουργήθηκε ήταν σαν ένα παράξενο σπειροειδές τούνελ, που ήταν φωτισμένο σε όλο το μήκος του. ’ρχιζες να μπαίνεις και ξαφνικά τραβιόσουν μέσα του... Δεν ήταν τόσο ότι περπατούσες σε αυτό, αλλά σαν κάτι να σε προωθούσε μέσα από αυτό. Το εκπληκτικό είναι ότι κανένας δεν έχει «συλλάβει» κανένα απτό μέλλον Πέρα από την ημερομηνία 2012 μ.Χ. Όλοι Οι πειραματισθέντες δήλωσαν ότι υπάρχει σε αυτήν ένας πολύ απότομος «τοίχος», Χωρίς τίποτα στην άλλη μεριά.

Οι ψυχικοί ταξιδιώτες 

Η αρχική ανάμειξη της ... με τα ψυχικά Θέματα ξεκίνησε όταν άρχισε να δουλεύει με άτομα που ήταν από τη φύση τους ψυχικά ευαίσθητα. Το πρόγραμμα που είχε σαν σκοπό την ανάπτυξη ενός ψuχικού "ερευνητή "έφερε το αποτέλεσμα τη στρατιωτική εξερεύνηση των ψυχικών τεχνικών στο Θέμα της συλλογής πληροφοριών. Δύο σχέδια είναι άξια αναφοράς σχετικά με αυτό το Θέμα. Το πρώτο ήταν η εργασία του καθηγητή Robert Jahn στο Πανεπιστήμιο του Πρίνσετον, στο εργαστήριο PEAR (Εργαστήριο Ερευνών Μηχανικών Ανωμαλιών), και το εργαστήριο της ΗΕΑ, στο διεθνές εργαστήριο SRI (Πρώην Ινστιτούτο Ερευνών του Στάνφορντ) υπό την καθοδήγηση του καθηγητή Harold Ρυthοff

Μια από αυτές τις ειδικές μονάδες είχε κωδικό όνομα Αποκόλληση G (G από το "Grill Flame ) που δεν εμφανιζόταν σε κανέναν από τους οργανικούς τομείς του στρατού. Η Αποκόλληση G είχε αναλάβει την αρχική έρευνα της χρήσης ψυχικών τεχνικών για τη διείσδυση στα πλέον απόρρητα στρατιωτικά σχέδια των εχθρών . Σύντομα έγινε εμφανές ότι το σχέδιο απέδιδε χρήσιμες πληροφορίες.
Το πρόβλημα της επέκτασης του σχεδίου ήταν ότι το φαινόμενο της ΗΕΑ δεν είχε αναγνωριστεί από την επιστημονική κοινότητα. Ο στρατός χρειαζόταν κάποια μέθοδο για να δώσει στο φαινόμενο μεγαλύτερο επιστημονικό κύρος, ώστε να μπορέσει τελικά να αποδώσει εγγράφως τις προσπάθειές του και να αυξήσει τη χρηματοδότησή του. Έτσι, στη προσπάθειά τους να δώσουν κύρος στο φαινόμενο, άρχισε η χρηματοδότηση μερικών επιστημονικών εργασιών.

Οι αρχικές προσπάθειες της συλλογής πληροφοριών με ψυχική μέθοδο είχαν επικεντρωθεί στη διατήρηση καταστάσεων μεταλλαγμένης συνειδητότητας σε ανθρώπους που ήταν από τη φύση τους ψυχικά ευαίσθητοι. Πρακτικά, αυτό είχε σχέση με ένα άτομο το οποίο ήταν ξαπλωμένο σε ένα κρεβάτι με ηλεκτρόδια που ήταν συνδεδεμένα με το κεφάλι και τα πόδια του. Τα ηλεκτρονικά όργανα χρησιμοποιούνταν για να δείξουν ότι το υποκείμενο είχε πετύχει μια αντιστροφή πολικότητας 180 μοιρών στο ηλεκτρικό δυναμικό τού σώματός του - που ήταν η πιο συνηθισμένη ένδειξη ότι είχε πετύχει κατάσταση μεταλλαγμένης συνειδητότητας. Ενα άλλο άτομο που βρισκόταν στο δωμάτιο, το οποίο ονομαζόταν "διευκολυντής" έδινε οδηγίες στο άτομο να κινηθεί προς το στόχο ( χώρο χρόνο )και να αναφέρει τι έβλεπε. Αν και με τα πειράματα αυτά σuγκενιρώνονταν αρκετά σημαντικές πληροφορίες, αυτές δεν συμφωνούσαν πάντα μεταξύ τους.

"Ήταν το 1982 όταν ο Ingo Swann έκανε τις επαναστατικές ανακαλύψεις του στην ΠΕΑ, με την ανάπτυξη των πρωτοκόλλων τα οποία Θα μπορούσαν να υποστηρίξουν τη συγκέντρωση ακριβών πληροφοριών. Ο Swann έκανε τις ανακαλύψεις του κατά τη διάρκεια πολλών ετών, συμμετέχοντας σε πειράματα τα οποία διεξάγονταν σε διάφορα επιστημονικά ινστιτούτα, Ανακάλυψε μια μέθοδο FlEA η οποία βασιζόταν στη χρήση των γεωγραφικών συντεταγμένων. Αυτή η μορφή έγινε γνωστή σαν "ΠΕΑ με συντεταγμένες . Πράγματι με της τεχνικές αυτές κατορθώσαμε να ταξιδέψουμε στον χρόνο και σε επιλεγμένες γεωγραφικές περιοχές, η εμπειρία ήταν ασύλληπτες εικόνες για το κοινό νου , η επαφή και συνομιλία ( όπου ήταν δυνατό )με ανθρώπους διάφορων χρονικών επιπέδων έφερε συνταρακτικές γνώσεις αλλά και ανατροπή για πολλά πιστεύω για διάφορες ομάδες ανθρώπων .ΟΙ ανακαλύψεις τονίστηκαν ότι θα παραμείνουν ΑΚΡΩΣ απόρρητες.Επιχειρήσαμε και ταξίδια στο μέλλον με ανάλογες εικόνες όπου και εντοπίσαμε και την εμπειρία εξωγήινων επαφών . Αργότερα, η ομάδα στάλθηκε αρχικά στο Ινστιτούτο Μονρόε στη Βιρτζίνια .

Ψυχοφάρμακα και ο άλλος Χρόνος 

Προσοχή τα παρακάτω αναγραφόμενα διαπιστώθηκαν μετά από επιστημονική έρευνα και απόλυτο έλεγχο του πειραματιζόμενου . Το άρθρο δημοσιευτεί στο περιοδικό Τ.Ματι Τ85 Σ 29-30 .ΤΑ Ναρκωτικά προκαλούν σοβαρές βλάβες στην υγειά Ορισμένες χημικές ουσίες προκαλούν παραισθήσεις μειώνοντας την αισθητηριακή είσοδό, αυξάνοντας την αντίσταση του νευρικού συστήματος κι ελαττώνοντας έτσι τη μετάδοση των νευρικών ώσεων.
Άλλα παραισθησιογόνα αυξάνουν τις νευρικές μεταδόσεις, διασπώντας την κανονική είσοδο των πληροφοριών και μπλοκάροντας τα νευρικά κυκλώματα. Πολλά παραισθησιογόνα που παράγονται από βότανα φαίνονται να λειτουργούν με αυτό Τον τρόπο, όπως Το LSD, η ψιλοκυβίνη, και μεσκαλίνη

Όταν τα παραισθησιογόνα ναρκωτικά χορηγηθούν σε φαρμακολογικές δόσεις (μη τοξικές υπερδόσεις), Δημιουργούν μεγάλες παραμορφώσεις στην αντίληψη και συνήθως παραισθήσεις - χωρίς να προκαλούν απώλεια της συνείδησης. Ο γνωστός φιλόσοφος και συγγραφέας Αλαν Ουάτς, ήθελε να βρει αυτό που ο ίδιος ονόμαζε «ουσιαστικό στοιχείο» ή «ενεργό συστατικό» της μυστικιστικής εμπειρίας. Έψαχνε δηλαδή τον κοινό βασικό παράγοντα πέρα από ύλες τις παραδοσιακές τεχνικές (νηστεία, συγκέντρωση, ασκήσεις αναπνοών, προσευχές, ψαλμους ς και χορούς) που οδηγεί κατευθείαν στη μυστικιστική εμπειρία. Έτσι πειραματίσθηκε με: το LSD-25, τη μεσκαλίνη, και την ψιλοκυβίνη Στην πορεία δύο πειραμάτων εξεπλάγη ανακαλύπτοντας ότι οι καταστάσεις συνείδησης που βίωνε ήταν παρόμοιες με τις σημαντικότερες μυστικιστικές εμπειρίες που είχε διαβάσει. Ο ’λαν Ουάτς αναφέρει:

«Οι εμπειρίες μου με τα ψυχεδελικά είχαν Τέσσερα κύρια χαρακτηριστικά. Το πρώτο χαρακτηριστικό είναι η επιβράδυνση του χρόνου, η συγκέντρωση στο παρόν. Αποκτά Κανείς επίγνωση της τεράστιας σημασίας και ενδιαφέροντος αυτού που συμβαίνει ακριβώς εκείνη τη στιγμή. Το δεύτερο χαρακτηριστικό Θα το ονομάσω επίγνωση της πολικότητας. Αυτό είναι η ζωντανή συνειδητοποίηση ότι οι καταστάσεις, τα πράγματα και τα γεγονότα που Θεωρούμε συνήθως αντίθετα, είναι στην πραγματικότητα αλληλοεξαρτώμενα, όπως το μπρος και ΤΟ Πίσω ή οι πόλοι ενός μαγνήτη. Το τρίτο χαρακτηριστικό που Προέρχεται από το δεύτερο, είναι η επίγνωση της σχετικότητας. Βλέπω ότι είμαι ένας σύνδεσμος σε μια άπειρη ιεραρχία διαδικασιών και όντων, που κυμαίνονται από τα μόρια Των βακτηριδίων και των εντόμων μέχρι τα ανθρώπινα όντα και μπορεί μέχρι τους αγγέλους και τους Θεούς !...

Το Τέταρτο χαρακτηριστικό είναι η επίγνωση της αιώνιας ενέργειας με τη μορφή ενός έντονου λευκού φωτός...

Βιβλιογραφία Οι άμμοι του Χρόνου ( Γιώργος Μπαλανος)
Ο παράξενος κόσμος του Τσαρλς Φορτ Αρχέτυπο
Το πείραμα της Φιλαδέλφειας Ωρορα
Το τυχαίο σύμπαν Κασταρακη
Χάος
Ενοποίηση των θεμελιωδών δυνάμεων Κάτοπτρο
Το κοσμικό ταξίδι Εσοπτρον
Διάφορα περιοδικά
Τρίτο μάτι τεύχη 83 -85
HUFORC


ΠΗΓΗ : ΠΕΡΙΕΡΓΑ-STRANGE: Ο ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΣ ΜΑΣ http://periergaa.blogspot.com/2014/03/blog-post_9080.html#ixzz2xWCpLmHa
Follow us: PERIERGAA on Facebook

Γιατί λέμε ψέματα – και πως προδίδεται ο ψεύτης


Γιατί λέμε ψέματα - και πως προδίδεται ο ψεύτης
Τουλάχιστον 14 την εβδομάδα – κατά μέσον όρο, δηλαδή. Άλλα είναι μικρά και «κατά συνθήκην» και άλλα υποκρύπτουν κάτι πολύ σοβαρότερο, από την αληθινή εξαπάτηση με δόλιους σκοπούς έως την απιστία. Τα ψέματα φαίνεται πως είναι στο αίμα μας και το να λέμε την αλήθεια, μάλλον συνειδητή επιλογή.
Του λόγου το αληθές αποδεικνύουν η μία μελέτη μετά την άλλη, που δείχνουν ότι σε κάθε έκφανση της ζωής μας το ψέμα το έχουμε πρόχειρο στην άκρη της γλώσσας ή και των… δακτύλων μας.

Πέρυσι, λ.χ., διεξήχθη στη Βρετανία μία δημοσκόπηση μεταξύ 2.000 χρηστών ιστοσελίδων μαζικής δικτύωσης, η οποία έδειξε πως ο ένας στους οκτώ συστηματικά επινοούν όσα αναρτούν στο Facebook και στο Twitter, για να «κερδίζουν πόντους».
Οι περισσότεροι από αυτούς είπαν πως θεωρούν την αληθινή τους ζωή πολύ βαρετή και έτσι υπερβάλλουν και γράφουν ψέματα για να φαίνονται πιο ενδιαφέροντες και να προσελκύουν «φίλους» και «ακολούθους».
Σχεδόν οι τέσσερις στους δέκα (το 39%) ισχυρίσθηκαν ότι η ανειλικρίνειά τους οφείλεται στις πιέσεις που δέχονται από φίλους και συναδέλφους να περνάνε καλά ή να μην φαίνονται ανιαροί όταν ποστάρουν, ενώ το 29% παραδέχτηκαν ότι η σελίδα τους θα ήταν πολύ ανιαρή, εάν δεν είχαν «ρετουσάρει» τις αναρτήσεις τους.
Κλασικά παραδείγματα ανειλικρίνειας είναι να ισχυρίζονται ότι ακόμα δουλεύουν σκληρά πάνω σε ένα «σημαντικό project» τη στιγμή που βρίσκονται καθ’ οδόν για το σπίτι, να παριστάνουν ότι διευρύνουν το πνεύμα τους σε γκαλερί και μουσεία που δεν ξέρουν καν που βρίσκονται, να αναρτούν φωτογραφίες από ακριβά εστιατόρια στα οποία όμως δεν έχουν πατήσει ποτέ, και να αναρτούν ως δικά τους τα ανέκδοτα και τα τραγούδια άλλων χρηστών.
Το 2010, μία άλλη βρετανική δημοσκόπηση που διεξήχθη σε 3.000 εθελοντές αποκάλυψε ότι οι άντρες λένε κάθε χρόνο 1.092 ψέματα (σχεδόν 3 την ημέρα) και οι γυναίκες 728 (ή κάτι λιγότερο από 2 την ημέρα).
Το 75% ανδρών και γυναικών είπαν πως είναι θεμιτό να πει κάποιος ψέματα εάν είναι να μην πληγώσει τα συναισθήματα του απέναντί του, ενώ το 84% δήλωσαν πως υπάρχουν «αποδεκτά ψέματα». Μάλιστα για περισσότερους από έναν στους δέκα, τα ψέματα είναι «απαραίτητα» στον χώρο εργασίας, ενώ οι δύο στους δέκα λένε ψέματα στη μητέρα τους και το 10% στον/στην σύντροφό του.
Το 2002, εξάλλου, δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό «Journal of Basic and Applied Psychology» (JBAP) αμερικανική μελέτη που αποκάλυψε ότι οι έξι στους δέκα ενήλικες δεν μπορούν καν να κάνουν μία δεκάλεπτη συζήτηση με έναν άγνωστο δίχως να πουν ανακρίβειες, καθώς και ότι στη διάρκεια αυτού του 10λεπτου λένε ψέματα 2,92 φορές κατά μέσον όρο.
Στη μελέτη αυτή οι ερευνητές παρακολουθούσαν και κατέγραφαν την συζήτηση των εθελοντών τους με τους αγνώστους και μετά ζήτησαν από τους εθελοντές να δουν το βίντεο και να επισημάνουν οι ίδιοι τις ανακρίβειες που είχαν πει.
Άλλη μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Journal of Personality and Social Psychology», κατέληξε στο συμπέρασμα ότι κατά μέσον όρο λέμε καθημερινά ψέματα σε μία στις πέντε κοινωνικές επαφές (εντός και εκτός σπιτιού) που έχουμε.
  • Κοινός παρανομαστής η αυτοεκτίμηση
Το θέμα της ανειλικρίνειας αποτελεί αντικείμενο επισταμένων μελετών εδώ και δεκαετίες, καθώς οι επιστήμονες προσπαθούν να καταλάβουν γιατί λέμε τόσα ψέματα. Ως φαίνεται, το κάνουμε για αναρίθμητους λόγους – από την επιθυμία μας να κερδίσουμε κάτι έως την προσπάθειά μας να προστατεύσουμε αυτούς που αγαπάμε.
Η ικανότητά μας να εξαπατούμε μοιάζει ατέλειωτη και συχνά-πυκνά λέμε ψέματα στον ίδιο μας τον εαυτό (αν δεν το πιστεύετε, σκεφθείτε πόσες φορές έχετε πει «εντάξει, λίγο έφαγα» όταν στην πραγματικότητα έχετε φάει τον… άμπακο).
Κοινός παρανομαστής στα περισσότερα από τα ψέματα που λέμε είναι η αυτοεκτίμηση, κατά τον ειδικό σε θέματα ανειλικρίνειας δρα Ρόμπερτ Φέλντμαν, καθηγητή Ψυχολογίας και πρύτανη του Κολεγίου Κοινωνικών & Συμπεριφορικών Επιστημών (SBS) του Πανεπιστημίου της Μασαχουσέτης, ο οποίος ήταν επικεφαλής της μελέτης του JBAP.
«Οι μελέτες μας δείχνουν ότι μόλις αισθανθεί κάποιος ότι απειλείται η αυτοεκτίμησή του, σχεδόν ενστικτωδώς αρχίζει να λέει ψέματα», λέει. «Ως φαίνεται, όταν λέμε ψέματα που αφορούν (και) τον εαυτό μας, ο κύριος σκοπός δεν είναι να εντυπωσιάσουμε τους άλλους, αλλά υποσυνείδητα καταφεύγουμε σε αυτά για να συντηρήσουμε την εικόνα του εαυτού μας έτσι όπως θα θέλαμε να είναι. Εγγενώς θέλουμε να είμαστε αρεστοί, κοινωνικώς αποδεκτοί και να αποφεύγουμε να προσβάλλουμε τους άλλους».
Οι μελέτες του δρος Φέλντμαν έχουν επίσης δείξει ότι οι εξωστρεφείς άνθρωποι λένε περισσότερα ψέματα από τους εσωστρεφείς, καθώς και ότι οι άντρες έχουν ισχυρότερη τάση από τις γυναίκες να λένε ψέματα για να φανούν καλύτεροι απ’ ό,τι στην πραγματικότητα είναι. Οι γυναίκες, από την πλευρά τους, φαίνεται ότι λένε πιο συχνά απ’ ό,τι οι άντρες ψέματα με αποκλειστικό σκοπό να προστατέψουν κάποιον άλλο.
Η διαφύλαξη της αυτοεκτίμησης φαίνεται ότι είναι η κινητήρια δύναμη και για τα περισσότερα ψέματα στο γραφείο, σύμφωνα με μελέτες της δρος Τζένιφερ Άργκο, καθηγήτριας Μάρκετινγκ στο Πανεπιστήμιο της Αλμπέρτα, στον Καναδά. Όπως έχει ανακαλύψει, είμαστε πιο πρόθυμοι να πούμε ψέματα στους συναδέλφους μας απ’ ό,τι σε αγνώστους, ίσως διότι θέλουμε να φαινόμαστε καλοί και ταυτοχρόνως να διατηρούμε αλώβητη την αυτοαξία μας.
Μάλιστα σε κάποιες από αυτές τις μελέτες, στις οποίες συμμετείχαν και επιστήμονες από τα πανεπιστήμια του Κάλγκαρυ και της Βρετανικής Κολομβίας, οιεθελοντές δεν δίσταζαν να πούμε ψέματα ακόμα και για ασήμαντα θέματα, όπως το αν αγόρασαν ένα καινούργιο αυτοκίνητο 100 ή 150 ευρώ πιο φτηνά απ’ ό,τι οι συνάδελφοί τους.
  • Θετικά αποτελέσματα
Η δρ Άργκο επισημαίνει ότι «αυτού του είδους τα ασήμαντα ψέματα είναι μάλλον κοντόφθαλμα, διότι ναι μεν θα σώσουν προσωρινά τα προσχήματα και την αυτοαξία εκείνου που ψεύδεται, αλλά αν γίνει αντιληπτό το ψέμα του, οι συνέπειες θα είναι μακροχρόνιες».
Τα μικρά ψέματα, πάντως, μπορεί να έχουν και θετικά αποτελέσματα, κατά τον δρα Ρίτσαρντ Γκράμτσοου, αναπληρωτή καθηγητή Ψυχολογίας στο Τμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Syracuse, στη Νέα Υόρκη.Σε μελέτη του που δημοσιεύθηκε το 2008 ανακάλυψε ότι ομάδα φοιτητών που έλεγαν ψέματα για τις βαθμολογίες τους στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους, τελικά βελτίωσαν τους βαθμούς τους.
«Οι φοιτητές που υπερέβαλλαν έτειναν να έχουν περισσότερη αυτοπεποίθηση και έθεταν υψηλότερους στόχους, τους οποίους αργότερα πέτυχαν», εξηγεί ο δρ Γκράμτσοου. «Αυτό υποδηλώνει ότι τα θετικά, αθώα ψέματα που αφορούν αμιγώς τον ίδιο μας τον εαυτό, ενδέχεται τελικά να αποδειχθούν ωφέλιμα».
Η αλήθεια είναι πως τα ψέματα αρχίζουν νωρίς στη ζωή. Στην ηλικία των 3 ετών τα περισσότερα παιδιά ξέρουν ήδη πως να λένε ανακρίβειες, ενώ μέχρι τα 6 τους χρόνια τα παιδιά λένε ψέματα μερικές φορές την ημέρα.
Οι ειδικοί πιστεύουν ότι τα παιδιά μαθαίνουν να λένε ψέματα παρατηρώντας τι κάνουν όσοι τα μεγαλώνουν. Με άλλα λόγια, εξασκούν την τέχνη της παραπλάνησης μιμούμενα τον μπαμπά, την μαμά, την γιαγιά ή/και τον παππού (μπορεί, λ.χ., να τους κάνει η γιαγιά τους ένα απαίσιο δώρο και η μαμά να τους πει «πες ότι σου αρέσει»). Όπως είχε συμπεράνει μία μελέτη, «τα παιδιά μαθαίνουν να λένε ψέματα με τον ίδιο τρόπο που μαθαίνουν να μιλάνε».
Για τους περισσότερους ειδικούς, πάντως, το ψέμα είναι ψέμα και δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στα «μικρά» και στα «μεγάλα». «Οτιδήποτε δεν είναι ακριβές, είναι ψέμα», λέει ο δρ Φέλντμαν. «Μπορεί κάποιος να πει ψέματα για να προστατεύσει κάποιον άλλο, αλλά η ουσία παραμένει πως είπε ψέματα, όσο καλοπροαίρετες κι αν ήταν οι προθέσεις του. Και αυτό είναι το μεγάλο παράδοξο στο όλο θέμα».
  • Πως να καταλάβετε τον ψεύτη
Καλά όλ’ αυτά, αλλά υπάρχει τρόπος να καταλάβουμε εάν κάποιος λέει ψέματα; Μελέτες έχουν δείξει ότι αναγνωρίζουμε τους ψεύτες στο 54% των περιπτώσεων, εφ’ όσον τους έχουμε απέναντί μας και τους κοιτάμε κατά πρόσωπον, διότι υιοθετούν ορισμένες συμπεριφορές και αντιδράσεις που τους προδίδουν.
Ποιες είναι αυτές οι συμπεριφορές; Το θέμα έχει μελετήσει ενδελεχώς ο δρ Ρ. Έντουαρντ Γκάισελμαν, καθηγητής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες (UCLA), ο οποίος μάλιστα εκπαιδεύει σχετικώς πράκτορες από το FBI, την Αστυνομία του Λος Άντζελες και άλλες υπηρεσίες ασφαλείας των ΗΠΑ.
Όπως έγραψαν ο δρ Γκάισελμαν και οι συνεργάτες του το 2011 στο επιστημονικό περιοδικό «AmericanJournalofForensicPsychiatry», οι κύριες ενδείξεις ότι κάποιος λέει ψέματα είναι οι εξής:
* Είναι λακωνικός στα ουσιώδη… «Οι περισσότεροι ψεύτες δεν θέλουν να λένε πολλά, εν μέρει διότι ξέρουν ότι θα πρέπει να θυμούνται τα ψέματά τους και όσο περισσότερα πουν, τόσο πιο εύκολο είναι να ξεχάσουν κάτι και να προδοθούν», εξηγεί ο δρ Γκάισελμαν. «Έτσι, αποφεύγουν να δώσουν λεπτομέρειες, ακόμα κι αν αυτές τους ζητηθούν».
* …αλλά χειμαρρώδης στα επουσιώδη. Αν, λ.χ., τεθεί το απλό ερώτημα σε κάποιον «πού ήσουν;» κι αρχίσει να λέει «πήγα στο σούπερ μάρκετ και χρειαζόμουν αυγά, τυρί και ζάχαρη, και κόντεψα στο δρόμο να πατήσω ένα σκύλο και έτσι χρειάστηκα να οδηγήσω αργά», δίνει υπερβολικά πολλές λεπτομέρειες. Αυτό μπορεί κάλλιστα να υποδηλώνει ότι έχει σκεφτεί εκ των προτέρων την απάντησή του, για να είναι έτοιμος να βγει από τη δύσκολη θέση με ένα ψέμα.
* Δίνει περιττές εξηγήσεις. Αν και όσοι λένε ψέματα δεν μιλάνε πολύ, έχουν την τάση να δικαιολογούν αυτομάτως ό,τι λένε, παρότι δεν τους ζητάει κανείς να το κάνουν.
* Απαντά σε μία ερώτηση με μία άλλη ερώτηση. Αν, λ.χ., η ερώτηση «πού ήσουν χθες το βράδυ;» απαντηθεί με ένα «πού ήμουν χθες το βράδυ;», κάτι δεν πάει καλά.
* Ο λόγος τους δεν έχει σταθερό ρυθμό. Όταν κάποιος λέει ψέματα, συχνά αρχίζει να απαντά με αργό ρυθμό που επιταχύνεται στη συνέχεια ή απαντά με πολλές διακοπές και επανεκκινήσεις. Άλλες φορές, πάλι, απαντά διστακτικά, σαν να σκέφτεται καλά τι θα πει πριν μιλήσει. Αντιθέτως, όταν κάποιος λέει την αλήθεια, η ομιλία του δεν έχει διακυμάνσεις στον ρυθμό της στην ίδια πρόταση.
* Σφίγγει τα χείλη του και κοιτάζει μακριά. «Το σφίξιμο των χειλιών προδίδει έντονα το ψέμα», τονίζει ο δρ Γκάισελμαν. «Υποδηλώνει ότι κάποιος σκέφτεται σκληρά για να βρει μια απάντηση και η προσπάθειά του αποτυπώνεται στο πρόσωπό του». Οι ψεύτες έχουν επίσης την τάση να κάνουν μηχανικές κινήσεις, όπως να ισιώνουν τα ρούχα τους ή να «παίζουν» με τα μαλλιά τους ή ένα κουμπί στη μπλούζα τους.
* Ρίχνει «κλεφτές» ματιές προς το μέρος σας. Όσοι λένε ψέματα έχουν ανάγκη να μάθουν αν γίνονται πιστευτοί και έτσι ρίχνουν «κλεφτές» ματιές προς το μέρος εκείνου στον οποίο ψεύδονται, για να παρακολουθούν τις αντιδράσεις του.
«Όλες αυτές οι ενδείξεις πρέπει να μας κάνουν επιφυλακτικούς ως προς την ειλικρίνεια του απέναντί μας, αν και δεν αποτελούν αδιάσειστες αποδείξεις ότι ψεύδεται», επισημαίνει ο δρ Γκάισελμαν.
  • Και στα SMS
Πρόσθετες ενδείξεις εντοπισμού του ψεύτη παρέχει και ο δρ Ρίτσαρντ Βάισμαν, καθηγητής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Χέρτφορντσαϊρ, ο οποίος μελετά από τη δεκαετία του ’90 την… τέχνη της εξαπάτησης.
Ο δρ Βάισμαν ηγήθηκε μελέτης που δημοσιεύθηκε τον Ιούλιο του 2012 στο επιστημονικό περιοδικό «PLoSOne» και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, σε αντίθεση με την ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση, τα μάτια δεν «προδίδουν» τους ψεύτες (η μελέτη έδειξε ότι οι κινήσεις των ματιών ουδεμία σχέση έχουν με το αν λέμε αλήθεια ή ψέματα).
Ο δρ Βάισμαν λέει πως ενδείξεις ψέματος μπορεί να είναι τα εξής:
* Αποφυγή χρήσης των προσωπικών και κτητικών αντωνυμιών στο πρώτο ενικό πρόσωπο. Όταν επινοεί κάποιος ιστορίες που ουδέποτε συνέβησαν, τείνει να χρησιμοποιεί λιγότερο τα «εγώ», «εμένα», «μου» κ.τ.λ.. Να έχετε το νου σας για αιφνίδια… εξαφάνιση των λέξεων αυτών σε μία συζήτηση.
* Ακινησία. Το να λέει κάποιος ψέματα δεν είναι διόλου εύκολο, αλλά απαιτεί μεγάλη νοητική συγκέντρωση. Το να μείνει ξαφνικά κάποιος εντελώς ακίνητος στην πορεία μιας συζήτησης, είναι ύποπτη ένδειξη.
* Δισταγμός. Όσοι λένε ψέματα μιλούν πολύ πιο διστακτικά απ’ όσους λένε την αλήθεια και έχουν την τάση να «σκοντάφτουν» στις λέξεις τους. Να έχετε το νου σας για υπερβολικά πολλά «εεεεεεεεεε» και «ααααααααα».
* Αιφνίδιες παύσεις. Οι ψεύτες εύκολα αιφνιδιάζονται, οπότε πρέπει να σταματήσουν για να σκεφτούν τι θα πουν. Να γίνετε καχύποπτοι αν εκεί που μιλούσατε αβίαστα, μία ερώτησή σας προκαλέσει αιφνίδια παύση.
Και αν αναρωτιέστε πως μπορείτε να καταλάβετε αν κάποιος γράφει ψέματα στα SMS που σας στέλνει, την απάντηση πιθανώς έδωσαν επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο BrighamYoung (BYU), στην Γιούτα, οι οποίοι έδωσαν πέρυσι τον Σεπτέμβριο στη δημοσιότητα τα ευρήματα μελέτης για τα ψέματα που γράφουμε στα SMS.
Όπως έγραψαν οι ερευνητές στο περιοδικό «ACM Transactions on Management Information Systems», όταν στο μέσον μιας συζήτησης με SMS τίθεται ένα δύσκολο ερώτημα και ξαφνικά επέρχεται παύση, το πιθανότερο είναι ότι ο δέκτης του ερωτήματος σταμάτησε για να σκεφτεί με ποιο ψέμα θα απαντήσει.
Η μελέτη διεξήχθη σε περισσότερους από 100 φοιτητές, οι οποίοι απάντησαν σε 30 τυχαίες ερωτήσεις, έχοντας όμως την ρητή εντολή να απαντήσουν ψέματα στις μισές από αυτές.
Όπως διαπίστωσαν οι ερευνητές, όταν οι φοιτητές έγραφαν ψέματα χρειάζονταν κατά 10% περισσότερο χρόνο για να απαντήσουν, ενώ έσβηναν και ξανάγραφαν την απάντησή τους πριν πατήσουν «αποστολή».
Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ

Δείτε Περισσότερα: http://www.otherside.gr/2014/03/giali-leme-psemata-pws-prodidetai-pseftis/#ixzz2xWC2zVNo

Λουόμενοι στα Αστέρια Γλυφάδας για 6.000 χρόνια

Οι κάτοικοι της Γλυφάδας και του Ελληνικού πρέπει να ξέρουν πως στα ίδια χώματα που παίζουν τα παιδιά τους σήμερα, ζούσαν και περπατούσαν κάποιοι άλλοι κατά την 4η και 3η χιλιετία π.Χ., δηλαδή πριν από 6.000 χρόνια.
Και ότι στα Αστέρια της Γλυφάδας έκαναν τα μπάνια τους, εγκατεστημένοι μάλιστα σε μόνιμες κατοικίες, άνθρωποι της πρωτοελλαδικής εποχής.
Η περιήγηση στα λείψανα που άφησαν πίσω τους αυτοί οι μακρινοί μας πρόγονοι από το Παλαιό Φάληρο ως τα Αστέρια της Γλυφάδας είναι πλέον δυνατή μετά το πλήθος των ευρημάτων που ήρθαν στο φως με την ευκαιρία διαφόρων έργων τα τελευταία χρόνια.
Με οδηγό τον περιηγητή Παυσανία, ο οποίος περιγράφει το τοπίο που αντίκρισε βγαίνοντας από τον Πειραιά στα μέσα του 2ου μ.Χ. αιώνα., αλλά και τον Στράβωνα, έναν αιώνα νωρίτερα, η αρχαιολόγος Ντίνα Καζά, υπεύθυνη των ανασκαφών αυτής της περιοχής, αναγνώρισε οικίες, δρόμους, ιερά και μνημεία, ανθρώπινες δραστηριότητες, συνήθειες, λατρείες, έθιμα και παραδόσεις.
Νεκροταφείο στο Μετρό Αργυρούπολης
Έπειτα από 28 χρόνια ανασκαφικής έρευνας με την ΚΣΤ' Εφορεία Αρχαιοτήτων (1983-2011), η κ. Καζά είναι σε θέση να αφηγηθεί τη διαχρονική ιστορία του δυτικού παραλιακού μετώπου της Αττικής, πράγμα που θα κάνει τη Δευτέρα (31/3), 6 μ.μ., στις διαλέξεις των Φίλων του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου (Τοσίτσα 1).
Θα ξεναγήσει το κοινό νοερά ξεκινώντας από το Φάληρο, θα ακολουθήσει την πορεία των περιηγητών με ενδιάμεσες στάσεις στις σημαντικότερες αρχαιολογικές και ιστορικές θέσεις και σε εντυπωσιακά ευρήματα, πολλά από τα οποία έχουν διατηρηθεί ορατά, όπως η ίδια επισημαίνει.
Πάντως, εκεί όπου βρίσκονται σήμερα οι δήμοι Παλαιού Φαλήρου, Αλίμου, Ελληνικού-Αργυρούπολης και Γλυφάδας, στην αρχαιότητα είχαν αναπτυχθεί με την ίδια ακριβώς ακολουθία οι αττικοί δήμοι του Φαλήρου, του Αλιμούντος, του Ευωνύμου και της Αιξωνής. Μάρτυρας, ο Στράβωνας που γράφει: «Μετά δε τον Πειραιά, Φαληρείς δήμος εν τη εφεξής παραλία. Είθ' Αλιμούσιοι, Αιξωνείς, Αλαιείς Αιξωνικοί... και κατά τους Αιξωνέας δ' εστίν Υδρούσσα» (Στρ. ΙΧ 398).
Προϊστορικός περίβολος στα Αστέρια Γλυφάδας
Ποιος ήταν όμως ο δήμος του Ευωνύμου που δεν αναφέρεται από τους περιηγητές; «Κατείχε ενδότερη θέση δεξιά και αριστερά της σημερινής λεωφόρου Βουλιαγμένης και περιλαμβάνει ένα μέρος από το σύγχρονο δήμο της Ηλιουπόλεως», σύμφωνα με την κ. Καζά.
«Οι αρχαίοι αττικοί δήμοι που διαμορφώθηκαν στα τέλη του 6ου αι. π.Χ. στο πλαίσιο των μεταρρυθμίσεων του Κλεισθένη, αποτέλεσαν συνέχεια προγενέστερων εγκαταστάσεων που ανάγονται στα προϊστορικά χρόνια.
Αγγεία από αποθέτη Πρωτοελλαδικού νεκροταφείου στα Αστέρια Γλυφάδας
Κι αυτό προκύπτει γιατί στην περιοχή του Αλίμου και της Γλυφάδας βρέθηκαν ίχνη κατοίκησης από τα τέλη της 4ης και καθ' όλη τη διάρκεια της 3ης χιλιετίας π.Χ., ενώ πενιχρά στοιχεία αυτών των εποχών δεν λείπουν και από το Ελληνικό».
Κάτι που σημαίνει ότι μπορούν να «σκοντάψουν» σε αρχαία όσοι επιθυμούν να αξιοποιήσουν με νέα κτήρια την περιοχή του παλαιού αεροδρομίου.
Πρωτοελλαδικά και μεσοελλαδικά λείψανα έχουν βρεθεί από τον Άγιο Κοσμά, το Κοντοπήγαδο Αλίμου μέχρι και τα Αστέρια της Γλυφάδας, ενώ κατά τα μυκηναϊκά χρόνια από τον 14ο έως τον 12ο αι. π.Χ. κατοικούνταν το Φάληρο, τα Λουτρά Αλίμου, ο Άγιος Κοσμάς και η Αλυκή Γλυφάδας-Βούλας.
Ήταν επίσης σε χρήση η ακτή του φαληρικού λιμένα στο Δέλτα Φαλήρου, ενώ στο Κοντοπήγαδο εκτός από τα οικιστικά συγκροτήματα βρέθηκαν και εργαστήρια κατεργασίας λιναριού, ψαθοπλεκτικής, καλαθοπλεκτικής και παραγωγής κεραμικών. Το ενδιαφέρον είναι ότι το Φάληρο, ο Άγιος Κοσμάς και το Κοντοπήγαδο είχαν αναπτύξει σχέση και εξάρτηση (13ο και 12ο αι. π.Χ.) με την εξουσία των Αθηνών. Η Ακρόπολη φαίνεται πως διαχειριζόταν την παραγωγή και διακίνηση των προϊόντων τους μέσω του φαληρικού λιμένα.
Οστεοδόχος κάλπη από την Αεροπορική Βάση Ελληνικού
Τα χρόνια που ακολούθησαν (από τον 8ο-4ο αι. π.Χ.) οι ίδιες περιοχές συνέχισαν να κατοικούνται όπως αποδεικνύουν τα μεγάλα νεκροταφεία που έχουν ανασκαφεί στο Δέλτα Φαλήρου, στον Αλιμο (κτήμα Γερουλάνου, πλατεία Παναγούλη, άλλα οικόπεδα), στην Αργυρούπολη και το Ελληνικό (αμαξοστάσιο του Τραμ, Αεροπορική Βάση, σταθμός του Μετρό Αργυρούπολης, πλατεία Λευκωσίας Αργυρούπολης κ.ά.).
Ανεπτυγμένο ήταν και το οδικό δίκτυο. Βασικοί οδικοί άξονες, ήταν η αστική οδός και η παραλιακή που συνέδεαν το άστυ, τον Πειραιά και το Φάληρο με τη μεταλλοφόρο Λαυρεωτική και το Σούνιο.
Στα κλασικά χρόνια ήταν πολύ καλά οργανωμένοι οι δήμοι. Κάθε δήμος διέθετε δικά του ιερά όπως και το δικό του δημοτικό θέατρο. Στον σημερινό Αλιμο η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως το θέατρο του Ευωνύμου και του Αλιμούντος. Το θέατρο της Αιξωνής, όμως, που μαρτυρείται επιγραφικά, δεν έχει ακόμη εντοπιστεί.
Όσο για τους ναούς και τα ιερά των τεσσάρων δήμων που μαρτυρούνται φιλολογικά, η κ. Καζά υποστηρίζει ότι «γνωρίζουμε τη θέση του Θεσμοφορίου του Αλιμούντος, ενώ οι ναοί και τα ιερά του Φαλήρου που αναφέρει ο Παυσανίας, όπως και αυτά των άλλων δήμων δεν έχουν εντοπισθεί.
»Η θεμελίωση ενός κτηρίου μικρών διαστάσεων εντός του Εθνικού Αθλητικού Κέντρου του Αγίου Κοσμά ίσως ανήκει σε μικρό ναό, άγνωστης θεότητας. Το Ακρωτήρι του Αγίου Κοσμά, ως γνωστόν από τα τέλη του 19ου αιώνα έχει ταυτιστεί με την Κωλιάδα των αρχαίων, αν και τελευταία επανεξετάζεται το θέμα της συγκεκριμένης ταύτισης, χωρίς όμως να υπάρχουν ανασκαφικά στοιχεία που θα έλυναν διά παντός το ζήτημα». Αυτό σημαίνει πως οι αρχαιολόγοι έχουν ανακαλύψει τον κορμό. Η συνέχιση της μελέτης θα προσθέσει και τα φύλλα.
enet.gr

Κυριακή, 30 Μαρτίου 2014

Χαρακίρι Πώς καθιερώθηκε η τιμητική αυτοκτονία των σαμουράι και πώς κατάφεραν να τις απαγορεύσουν

1580. Ο κυβερνήτης της Βόρειας Ιαπωνίας Bessho Nagaharu και οι άνδρες του κλεισμένοι σε κάστρο, πολιορκούνταν από τον εχθρό για 20 μήνες. Ο κυβερνήτης, βλέποντας το στρατό του να πεθαίνει από την πείνα, γιατί είχε διακοπεί η προμήθεια τροφίμων, πήρε μια απόφαση. Επειδή για τους Ιάπωνες η παράδοση στον εχθρό ήταν ατιμωτική, ζήτησε να λήξει η πολιορκία και να μην σκοτώσουν τους ανήμπορους άνδρες του. Σε αντάλλαγμα θα έκανε σεπούκου, ή χαρακίρι όπως είναι γνωστό στη Δύση. Δηλαδή θα αυτοκτονούσε με ένα μαχαίρι κόβοντας οριζόντια και διαγώνια το στομάχι του.

«Χάρα» και »κίρι»

Στο «μπουσίντο», τον κώδικα τιμής των Σαμουράι, το χαρακίρι ήταν ένας έντιμος τρόπος να πεθάνει κάποιος στο πεδίο της μάχης, προκειμένου να αποφύγει την ντροπή της αιχμαλωσίας και του θανάτου από τον εχθρό. Σύμφωνα με την ιαπωνική παράδοση το πνεύμα του ανθρώπου ζει μέσα στο στομάχι. Έτσι, επέλεγαν να κόψουν εκεί το σώμα τους αντί για το λαιμό ή την καρδιά. Το «χάρα» σημαίνει στομάχι και το «κίρι» μαχαίρι. Αρχικά εμφανίστηκε περίπου το 1200 στη φεουδαρχική Ιαπωνία και μετά την εισαγωγή του βουδισμού, η αυτοθανάτωση απέκτησε τελετουργικό χαρακτήρα. Για τους σαμουράι το σεπούκου ήταν προνόμιο και θέμα τιμής.

Με το χαρακίρι δινόταν εντολή επίσης για την τιμωρία ενός άνδρα που είχε υποπέσει σε ατιμωτικό σφάλμα και έπρεπε να ξεπλύνει τη ντροπή με τον θάνατό του. Σε ακραίες περιπτώσεις, ορισμένοι πολεμιστές έδειχναν τη θλίψη τους για το θάνατο του άρχοντα ή όταν ήθελαν να διαμαρτυρηθούν για κάποια αδικία. Στον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο πολλοί Ιάπωνες που κατάγονταν από οικογένειες σαμουράι προτίμησαν να κάνουν σεπούκου, παρά να πέσουν στα χέρια των συμμάχων. Στο πεδίο της μάχης, οι σαμουράι το έκαναν γρήγορα και δίχως ιδιαίτερες προετοιμασίες. Σε περιόδους ειρήνης όμως, το σεπούκου ήταν τελετουργική διαδικασία που απαιτούσε την παρουσία μαρτύρων και αρκετή προεργασία.

Η τελετουργία

Συχνά οι μελλοθάνατοι πολεμιστές διάλεγαν να κάνουν χαρακίρι σε ναούς, κήπους ή στο σπίτι τους. Πριν από το ηλιοβασίλεμα, ο σαμουράι φορούσε ένα λευκό κιμονό και οι μάρτυρες, ανάλογα με την σπουδαιότητα του προσώπου, στέκονταν στην αντίστοιχη πλευρά του χώρου. Πίσω από τον γονατισμένο μελλοθάνατο, με το σπαθί στο χέρι, βρισκόταν πάντα ένα συγγενικό ή φιλικό πρόσωπο του σαμουράι. Άνοιγε το κιμονό και με το κίρι στο χέρι, δηλαδή το μαχαίρι, έκοβε το στομάχι του από δεξιά στα αριστερά. Ο συγγενής του τότε τον αποκεφάλιζε. Στις περιπτώσεις που έκανε χαρακίρι στο πεδίο της μάχης πέθαινε ή από αιμορραγία ή από σοκ.

Οι απαγορεύσεις και το τέλος του σεπούκου

Το χαρακίρι δεν εφαρμόζεται πια όπως στο παρελθόν, αν και ακόμη θεωρείται ένας έντιμος τρόπος θανάτου, χωρίς να αποτελεί πράξη αμαρτίας. Ο ιδρυτής της τελευταίας μεγάλης δυναστείας της Ιαπωνίας Ιεγιάσου Τοκουγκάβα, το 1603 προχώρησε στην έκδοση διατάγματος που απαγόρευε το σεπούκου. Τα προβλήματα που δημιουργούσε η ευθιξία των Ιαπώνων ήταν περισσότερα από αυτά που έλυνε. Το έθιμο ήταν τόσο βαθιά ριζωμένο στη ιαπωνική κουλτούρα, που παρά την απαγόρευση συνεχίστηκε. Έτσι, επί του Άρχοντα Νομπουτσούνα Ματσουντάιρα του Ίζου, η κυβέρνηση εξέδωσε ένα αυστηρότερο διάταγμα που απαγόρευε την τελετουργική αυτοκτονία. Φυσικά δεν τιμωρούνταν ο νεκρός, αλλά ο άρχοντας που επέτρεπε στους ακόλουθούς του να τελέσουν σεπούκου. Άρα όποιος έκανε χαρακίρι ατίμαζε και έβαζε σε κίνδυνο τον προστάτη του.

Το οριστικό τέλος ήρθε το 1873, παρά το γεγονός ότι για αρκετά χρόνια πολλοί πέθαιναν με αυτόν τον τρόπο. Μετά την ήττα στον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο, έγιναν πολλές τελετουργικές αυτοκτονίες.

Σποραδικά ακόμη και στις μέρες μας παρουσιάζονται κρούσματα, τα οποία βέβαια είναι μεμονωμένα.

ΟΙ ΑΣΤΡΟΝΟΜΟΙ ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΤΟΥΣ «ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΜΑΣ ΕΞΩΓΗΙΝΟΥΣ»


ΟΙ ΑΣΤΡΟΝΟΜΟΙ ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΤΟΥΣ «ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΜΑΣ ΕΞΩΓΗΙΝΟΥΣ»Γιατί το Βατικανό ψάχνει για εξωγήινη ζωή; Μήπως εκεί στην Καθολική ιεραρχία γνωρίζουν κάτι για την εξωγήινη ζωή που εμείς οι υπόλοιποι έχουμε άγνοια; Γιατί η μεγαλύτερη θρησκευτική οργάνωση στον πλανήτη ξοδεύει τόσο πολύ χρόνο και ενέργεια ψάχνοντας «τον αδελφό εξωγήινο»;

Μα φυσικά για να προωθήσουν το τέταρτο σενάριο σε περίπτωση που εφαρμοστεί, και να μας παρουσιάσουν τους Νεφελίμ ως καλούς εξωγήινους. Κανονικά, μια διάσκεψη που συγκεντρώνει αρκετές εκατοντάδες επιστήμονες δεν πρόκειται να κάνει την είδηση στους τίτλους των ειδήσεων. Αυτό που κάνει αυτό το ένα διαφορετικό είναι η εμπλοκή του Βατικανού. Στις αρχές αυτού του μήνα, το Παρατηρητήριο του Βατικανού συγχρηματοδότησε ένα μεγάλο συνέδριο για την εξωγήινη ζωή, που συγκέντρωσε 200 από τους κορυφαίους αστροβιολόγους στον κόσμο.

Ένας από τους διοργανωτές ανέφεραν ότι ένας από τους στόχους της διάσκεψης ήταν να καταλάβουμε «πώς μπορούμε να βρούμε τη ζωή ανάμεσα στα αστέρια μέσα στις επόμενες δύο δεκαετίες ". Σίγουρα δεν θα ήταν ασυνήθιστο για μια ομάδα αστρονόμων και αστροβιολόγων να συζητήσουν μαζί τέτοια πράγματα. Αλλά γιατί το Βατικανό βασανίζεται με εμμονή γι αυτά τα πράγματα;

Υπάρχουν κάποιοι υψηλού προφίλ αστρονόμοι του Βατικανού, που φαίνονται αρκετά σίγουροι ότι "κάτι" υπάρχει εκεί έξω. Στην πραγματικότητα, κάποιος έχει δηλώσει ότι μόλις τους αποκαλύψουμε, μπορεί να «πεταχτούν».

Παρακινημένοι από την ραγδαία αύξηση του αριθμού των γνωστών στο μέγεθος της Γης πλανητών, την αυξανόμενη ποικιλία των ακραίων συνθηκών στις οποίες η ζωή στη Γη μπορεί να συνεχιστεί, και την πρόοδο προς μια τεχνολογία που θα επιτρέψει τελικά την αναζήτηση της ζωής σε εξωπλανήτες, το Παρατηρητήριο του Βατικανού και το Παρατηρητήριο Steward ανακοίνωσαν ένα μεγάλο συνέδριο με τίτλο: "Αναζήτηση της ζωής πέρα από το ηλιακό σύστημα".

Ο στόχος του συνεδρίου είναι να φέρει σε επαφή τη διεπιστημονική κοινότητα που απαιτείται για την αντιμετώπιση αυτής της πολύπλευρης πρόκλησης. Τα τελευταία χρόνια, το Βατικανό έχει πάρει πραγματικά μια ηγετική θέση στην έρευνα για εξωγήινη ζωή. Ο σημερινός επικεφαλής του Παρατηρητηρίου του Βατικανού, Χοσέ γκάμπριελ φούνες, δεν πιστεύει ότι υπάρχει σύγκρουση ανάμεσα στην πίστη του και την αναζήτησή του για ζωή πέρα από αυτόν τον κόσμο ...

Ο Χοσέ γκάμπριελ φούνες, ένας ιερέας της Αργεντινής των Ιησουιτών αστρονόμος, και σημερινός διευθυντής του Παρατηρητηρίου του Βατικανού αναφέρει ότι δεν υπάρχει σύγκρουση μεταξύ της πίστης στο Θεό και στη δυνατότητα των εξωγήινων πολιτισμών ίσως πιο εξελιγμένων από τον άνθρωπο. "Κατά τη γνώμη μου, υπάρχει αυτή η δυνατότητα», δήλωσε ο αιδεσιμότατος Χοσέ γκάμπριελ φούνες, σημερινός διευθυντής του Παρατηρητηρίου του Βατικανού και επιστημονικός σύμβουλος του Πάπα Βενέδικτου XVI, αναφερόμενος στη ζωή σε άλλους πλανήτες.

Στην πραγματικότητα, ο Φόυνες ακούγεται αρκετά αισιόδοξος για τη δυνατότητα εξεύρεσης των "αδελφών εξωγήινων" κάποια μέρα ...

Ερωτηθείς αν αναφερόταν σε όντα παρόμοια με τους ανθρώπους ή ακόμη και πιό εξελιγμένα από τον άνθρωπο, είπε: «Σίγουρα, σε ένα σύμπαν τόσο μεγάλο δεν μπορείς να αποκλείσεις αυτή την υπόθεση."

"Ακριβώς όπως υπάρχει μια πολλαπλότητα πλασμάτων πάνω στη γη, μπορεί να υπάρχουν και άλλα όντα, ακόμη και έξυπνα, που δημιουργήθηκαν από τον Θεό. Αυτό δεν έρχεται σε αντίθεση με την πίστη μας, επειδή δεν μπορούμε να βάλουμε όρια στη δημιουργική ελευθερία του Θεού. Γιατί να μην μπορούμε να μιλάμε για έναν «εξωγήινο αδελφό μας»; Θα ήταν ενα ακόμη μέρος της δημιουργίας. "

Ο Φούνες, ο οποίος διευθύνει το παρατηρητήριο, το οποίο βασίζεται στα νότια της Ρώμης και στην Αριζόνα, είπε για το ενδεχόμενο ότι η ανθρώπινη φυλή θα μπορούσε πραγματικά να είναι τα «χαμένα πρόβατα» του σύμπαντος. Θα μπορούσαν να υπάρχουν κι άλλα όντα " που παρέμειναν σε πλήρη φιλία με τον δημιουργό τους », είπε.

Στην πραγματικά ο Φούνες προτείνει ότι όταν αντιμετωπίσουμε τα εξωγήινα οντα, μπορεί να μην είχαν περιέλθει στην αμαρτία όπως η ανθρωπότητα έχει.

Η ουσία του τέταρτου σεναρίου είναι να κάνει τους ανθρώπους "θεούς" Θεούς ορκισμένους όμως, κατά του Τριαδικού τους Πατέρα. Για περισσότερες λεπτομέρεις ζητείστε τον τόμο 32 της σειράς του Γιατί και πώς ζούν ανάμεσά μας: ΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ.

Το Ρωσικό Ναυτικό αποχαρακτήρισε τα αρχεία των UFOs




Το ρωσικό ναυτικό έχει αποχαρακτηρίσει τα αρχεία των συναντήσεων με άγνωστα αντικείμενα τα οποία ξεπερνούν τεχνολογικά τα κατασκευάσματα της ανθρωπότητας, αναφέρει η ειδησεογραφική ιστοσελίδα Svobodnaya Pressa.
Τα αρχεία που χρονολογούνται από την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης είχαν συνταχτεί από ειδική ομάδα του ναυτικού, συλλέγοντας εκθέσεις από υποβρύχια και πολεμικά πλοία. Επικεφαλής της ομάδας ήταν ο αναπληρωτής διοικητής του ναυτικού Nikolay Smirnof. Τα έγγραφα αποκαλύπτουν σύμφωνα με την ιστοσελίδα συναντήσεις με UFOs. Ο πρώην αξιωματικός και διάσημος Ρώσος ερευνητής UFOs Vladimir Azhazha, λέει ότι το υλικό έχει πολύ μεγάλη αξία. 50% των συναντήσεων συνδέονται με τους ωκεανούς και 15% ακόμα με λίμνες. Έτσι τα UFOs έχουν την τάσσει να συνδέονται με το νερό. Σε μια περίπτωση ένα πυρηνικό υποβρύχιο που βρισκόταν σε αποστολή μάχης στον Ειρηνικό Ωκεανό, ανίχνευσε 6 άγνωστα αντικείμενα. Το πλήρωμα δεν κατάφερε να αφήσει πίσω του τους διώκτες του κάνοντας ελιγμούς, μέχρι που τα αντικείμενα απομακρύνθηκαν στον ουρανό.
Πολλά μυστηριώδη γεγονότα συνέβησαν στο τρίγωνο των Βερμούδων, αναφέρει ο πρώην διοικητής υποβρυχίων Υποναύαρχος Yury Beketov, χωρίς την ύπαρξη βλάβης, χωρίς προφανή λόγο και χωρίς να ανιχνευτεί ισχυρή παρέμβαση. Ο πρώην αξιωματικός του ναυτικού λέει ότι αυτό θα μπορούσε να είναι μια εσκεμμένη διατάραξη από τα UFOs. Σε αρκετές περιπτώσεις τα όργανα έδωσαν αναγνωρίσεις τω υλικών αντικειμένων τα οποία κινούνταν με απίστευτες ταχύτητες. Οι υπολογισμοί έδειξαν ταχύτητες περίπου 230 κόμβων, 400 χλμ την ώρα. Επιταχύνσεις τόσο γρήγορες που είναι πρόκληση, ακόμα και στην επιφάνεια, παρά την αντίσταση του νερού που είναι πολύ υψηλή. Ήταν σαν τα αντικείμενα να αψηφούν τους νόμους της φυσικής.
Ένα άλλο μέρος όπου οι άνθρωποι αναφέρουν συχνά UFOs είναι η λίμνη Baikal της Ρωσίας, όπου οι αλιείς βλέπουν ισχυρά φώτα που προέρχονται από το βυθό, καθώς και αντικείμενα πάνω από το νερό.

Βρέθηκε το Queen Anne's Revenge - Το ναυάγιο του πειρατή Μαυρογένη


Το πλοίο του λεγόταν «Η εκδίκηση της βασίλισσας Άννας» (Queen Anne's Revenge) και πιστεύεται ότι βούλιαξε το 1718.

Ο διαβόητος πειρατής Μαυρογένης έζησε τον 17ο αιώνα και έγινε γνωστός για την πρωτοφανή σκληρότητα του και την άγρια όψη του. Πρόσφατα οι αρχαιολόγοι εντόπισαν το ναυάγιο του θρυλικού πλοίου του, απ 'όπου ανέσυραν μοναδικά ευρήματα, μεταξύ των οποίων και ένα βαρύτιμο σπαθί που πιθανότατα ανήκε στον ίδιο τον Μαυρογένη.

Ο Έντουαρντ Τιτς (όπως ήταν το πραγματικό όνομα του πειρατή Μαυρογένη) γεννήθηκε στο Μπρίστολ της Αγγλίας το 1680 και έδρασε στις αρχές του 18ου αιώνα, την περίοδο που χαρακτηρίστηκε ως «τα χρυσά χρόνια της πειρατείας» και ήταν ο αληθινός πειρατής της Καραϊβικής, ενώ σύμφωνα με τα ιστορικά στοιχεία ήταν ιδιαίτερα ικανός στη μάχη και πολύ τρομακτικός στην όψη, με μαρτυρίες να αναφέρουν ότι όταν πολεμούσε έμοιαζε «σαν τον διάολο»

Ήταν καπετάνιος του πλοίου «Queen Anne's Revenge», ενός Γαλλικού εμπορικού πλοίου το όποιο κατέλαβε ο ίδιος με το πλήρωμά του και η διαβόητη δράση του τον έκανε σύμβολο της πειρατείας. Η μεγάλη αμοιβή που συνόδευε την επικήρυξη του, οδήγησε πολλούς έμπειρους ναυτικούς να κυνηγήσουν το πλήρωμα του.

Ανάμεσα σε αυτούς και ο υπολοχαγός Ρόμπερτ Μέιναρντ του Βασιλικού πολεμικού ναυτικού, ο οποίος στις 22 Νοεμβρίου 1718, εντόπισε το Queen Anne's Revenge στο νησί Οκρακοουκ κοντά στη Βόρεια Καρολίνα και η αιματηρή μάχη που ακολούθησε έστεψε νικητή τον Μέιναρντ.

Ο Μαυρογένης δέχθηκε 5 σφαίρες και περισσότερες από 20 μαχαιριές ενώ οι άνδρες του πολεμικού ναυτικού τον αποκεφάλισαν για να βεβαιωθούν ότι όντως πέθανε. Σύμφωνα με το θρύλο, το κεφάλι του πειρατή δε βρέθηκε ποτέ, ενώ το άψυχο σώμα του έκανε τρεις γύρους γύρω από το πλοίο όταν το πέταξαν στη θάλασσα. Όσο για το ένδοξο πλοίο του εξώκειλε στις ακτές της Βόρειας Καρολίνας

Πρόσφατα, Αμερικάνοι αρχαιολόγοι από το τμήμα Πολιτισμού της Βόρειας Καρολίνα εντόπισαν το ναυάγιο του Queen Anne's Revenge φέρνοντας στο φως μοναδικά ευρήματα, όπως χαλκάδες για σκλάβους, λαβές, μπουκάλια, πιάτα και ένα πολύτιμο σπαθί που εικάζεται ότι ανήκε στον διαβόητο πειρατή.

Η άγκυρα που βρέθηκε έχει μήκος 3,3 μέτρα και είναι το τρίτο μεγαλύτερο αντικείμενο σε μέγεθος, που ανασύρεται από ναυάγιο.

Οι ερευνητές χρειάστηκαν μία εβδομάδα για να καταφέρουν να ανεβάσουν στην επιφάνεια την άγκυρα του Μαυρογένη.


iefimerida.gr